Een boekenmarkt zónder 130.000 bezoekers

Gisteren was de 27e editie van de Deventer Boekenmarkt. 130.000 bezoekers met 260.000 graaiende handen vergaapten zich aan 878 boekenkramen die in een stoet van vijf kilometer zijn opgesteld. 130.000 bezoekers: het levert steevast beelden op van mensenstromen die als een rivier langs de kramen stroomt.

Het bracht mij op het idee om een 'lege' boekenmarkt te fotograferen. Wel de markt maar zonder mensen. In de nacht van zaterdag op zondag liep ik door de binnenstad en maakte nachtfoto's van de boekenmarkt. De kramen stonden er al maar nog geen boeken en nog geen 130.000 bezoekers. Het levert een wat bijzonder beeld op. Kramen staan al in slagorde gereed. Zelfs de geïmporviseerde terrassen staan al klaar: 'broodje ham/kaas, gevulde koek, verse koffie'. Dat is het menu van de boekenmarktganger.

Het terrein wordt overigens stevig bewaakt. De hele nacht staan beveiligers bij verschillende ingangspunten naar de boekenmarkt. Elke tien minuten kwam ik dezelfde beveiliger weer tegen op de fiets. Af en toe komt er nog een verdwaalde fietser of brommer voorbij. Ze verworden tot lichtstrepen. Een verstilde boekenmarkt, dat is misschien nog wel de beste titel.

Ik heb al vaak op de boekenmarkt foto's gemaakt. Het lever altijd aardige beelden op. In 2011 publiceerde ik daar hier ook al over. Ik kan me herinneren dat ik ook op één van de eerste edities al foto's maakte. Ik zal daar nog eens naar op zoek gaan. Toen nog met een analoog fototoestel met zwart-wit-rolletjes die ik in mijn eigen doka ontwikkelde.

Geniet ervan. Ga ik vast nadenken hoe we een volgende boekenmarkt weer eens in beeld kunnen brengen.

De duistere kant van het Noordenbergkwartier

In het verleden schreef ik al eens eerder over het Noordenbergkwartier: een mooie stille en verborgen wijk aan de andere kant van de Lebuïnuskerk. Toen had ik overdag foto's gemaakt. En ik wist zeker dat het de moeite waard zou zijn om er nog eens terug te komen als het duister was. Mijn verwaching bleek juist. Als het donker is, wordt ook dit een stille en sprookjeachtige wijk die prachtig verlicht is.

Na het Bergkwartier (bekend van Dickens) en de Raambuurt heb ik daarmee naar mijn gevoel het centrum van Deventer wel in beeld met nachtfoto's. Het wordt dus eens tijd voor de buitenwijken. Wordt vervolgd.

Almelo, op maandagavond bij -20

Een maandje geleden bestempelde ik haar nog als één van de mysterieuze krachten achter het bibliotheekwerk: Willie Verhoef. We namen afscheid van haar werkzame leven en ze gaat een nieuwe levensfase in. Ik had Willie aangeboden om met haar een keer op 'nachtsafari' te gaan om haar een paar kneepjes bij te brengen van nachtfotografie.

Afgelopen week was het zover. Op een maandagavond in Almelo. Ik zal de grap over deze stad en het stoplicht achterwege laten.  Waar slechts één café in die hele stad open is en waar de gevoelstemperatuur voor mij rond de -20 lag. In werkelijkheid was het geloof ik rond het vriespunt. Mijn foto's zie je hier.

Wilie's foto's zie je hieronder. Willie was een prima leerling. Leergierig, vasthoudend en een goed oog voor compositie. Willie blogde al eerder over haar resultaten. Haar foto's kun je daar ook zien maar ook op haar Flickr-account. 

Zo zie je maar. Je kunt je hele leven lang leren en ieder mens kan de ander wat meegeven. Bij deze daag ik Willie dan ook uit om nu iets voor mij te verzinnen wat ik van haar kan leren....

Wordt dus vervolgd.

Wat de meeste toeristen niet zien.....

 

Als je op één oor ligt en de ogen dicht hebt, mis je de mooiste dingen. Terwijl de wereld stil en rustig wordt, komt sommige schoonheid pas tot leven.

 

Bergkwartier

De Deventer wijk Bergkwartier is vooral in Nederland bekend geworden door het Dickensfestival. Altijd het laatste weekend voor Kerst. Een mooi evenement in een bijzonder stukje Deventer. Het Bergkwartier behoort tot één van de oudste stukjes Deventer. Opgebouwd in 11e en 12e eeuw. Aan de ene zijde woonden rijke kooplieden en aan de andere zijde stonden arbeidershuisjes. Een plek van bloei in de middeleeuwen. Wie wil weten hoe het er toen uitzag, kan een kijkje nemen in de trailer van de film van Henk van Mierlo "Wie wat bewaart, die heeft wat".

In de 19e eeuw begint het verval en  wordt het Polenhotel avant le lettre voor de industrie in de Raambuurt. Huizen werden opgeknipt om zoveel mogelijk kamers voor goedkope arbeiders te hebben. 

 

Na de Tweede Wereldoorlog was er gelukkig geen geld om deze wijk plat te gooien en nieuwbouw te plegen en vond vanaf midden jaren '60 van de vorige eeuw stadsherstel plaats. En dus met veel toeristen als resultaat.

 

Bijna al die toeristen komen overdag. Slechts een enkeling ziet het 's nachts. U ziet wat ze missen.

Waar je de geschiedenis aan kunt raken: Raambuurt

 

Dat ik een liefde heb voor nachtfotografie zal sommigen niet ontgaan zijn. Een serie die ik al een tijdje had liggen was deze over de Raambuurt in Deventer. De Raambuurt is de eerste industriële wijk van Deventer en groot geworden in de 19e eeuw en begin 20e eeuw. Een plek waar fabrieken en wonen nog heel dicht tegen elkaar aan lagen.

In deze relatief kleine wijk stond bijvoorbeeld IJzerbedrijf Nering Bögel. Een bedrijf dat begin 20e eeuw sterk groeide en ijzerinstallaties leverd over de hele wereld. Maar ook de wijk van Senzora (de afkorting vna Schoenmaker en zonen Raamstraat). Een fabriek die achter vele grote zeepmerken stond. Ooit begonnen als een kruidenierszaak en via een koffiebranderij overgestapt naar het zeep zieden.

En als ik zo weer terugkijk, probeer ik die twee eeuwen terug te zien in deze wijk. Ik probeer me voor te stellen wat er allemaal gebeurd is. Hoe druk het was in de fabrieken. Welke stank kon je ruiken. En zeker als het donker is en de moderne mens even uit het straatbeeld verdwenen is, zou je niet raar staan te kijken als paard en wagen toch zo maar om de hoek zouden komen zetten.

In de jaren '90 is deze wijk herbouwd en deel gerestaureerd. In nieuwe appartementen wonen nu mensen tussen de oude fabrieken. Midden tussen de nog vrij recente geschiedenis van de industrialisatie. Soms moeten we naar een museum om onze geschiedenis te kunnen zien en soms hoeven we alleen maar onze ogen open te doen en om ons heen te kijken. Zoals hier dus in de Raambuurt.

Voor wie zelf - overdag - de locaties nog eens terug wil zien: hier staat een aardige wandelroute door de Raambuurt.

Waar dromen wonen

Waar dromen wonen

De dromen komen ‘s nachts

Maar als ik ‘s avonds

Nog een rondje loop

Kun je ze al horen.

Hier is al niks meer wat het lijkt.

De wereld stil.

Met af en toe gezoem

van een dynamo.

Gedachten gaan en komen

Over wat ik allemaal nog kan doen.

Over wat ik ooit nog eens moet doen.

Hoe alles mooier zou kunnen zijn.

Zelfs nu

Is de wereld niet kleurloos

Niet donker

Niet roerloos

En telkens wordt het dag

En verdwijnen dromen

tussen de papieren

en verflauwen in het licht.

De dromen komen ‘s nachts

Maar als je ‘s avonds oplet

Kun je ze al horen.