Houdini-opa

Geen bibliotheeknieuws, geen grote maatschappelijke thema's en geen staatjes met statistieken of lijstjes. Mijn wereld was even heel klein. Wij hielden onze adem in, terwijl mijn vader juist zijn laatste adem uitblies. Een leven kwam tot stilstand. Een stilstand die we al van ver zagen aankomen Mijn vader was namelijk een medisch wonder. Hij overleefde tal van ziektes en wist vele malen te ontsnappen aan de dood. Een jaar geleden schreef ik al een gedicht over hem hoe we hem stap voor stap kwijt raakten. Mijn vader gaf zijn lichaam aan de wetenschap wat betekent dat zijn lichaam in de uren na zijn overlijden al werd overgedragen aan een universitair centrum. Gisteren hielden we een officieel afscheid en een herdenking. Mijn oudste en volwassen dochter, Mirjam, las daar onderstaande  gedicht voor dat ze maakte voor haar opa. 

Dat gedicht deel ik hier graag nog eens. Omdat poëzie zoveel kan doen. Stap ik daarna weer uit mijn kleine bubbel en doe ik weer mee met de grote wereld.

 

HOUDINI-OPA

Mirjam Deckers

Vroeger ging dansen mij al zo goed af

Muziek en swing en meezingen

En de glitters en de disco en de vrouw in gedempt licht

En ik weet nog dat ik zag 

En dacht: dit is mijn kans, dit wordt mijn truc

Ik danste vele jaren, met haar en ook alleen, maar

Het liep wat anders dan gepland 

Mijn glans werd een matglans 

Mijn dans een danse macabre 

Kat en muis tussen leven en dood

Ik ben Houdini-opa en mijn truc?

Steeds maar weer de dans ontspringen

Ik heb al zoveel publiek verbaasd doen staan 

Ze hielden hun adem in, ze klapten opgelucht, en ik boog 

Voor mijn hooggeëerd publiek

Maar mijn buigen is steeds meer een krimpen 

Mijn sprong één in het nauw

Wegens succes herhaald, dan toch

Nog eens, maar ook succes is eindig

Dus ik wacht tot de glitter en de glans verdwijnt 

Tot de posters zijn verwijderd, mijn laatste aanplakbiljet 

Ik op de set doe nu mijn laatste truc

Nog één keer in het circus, nog één keer in de schmink maar

Ik spring niet meer want 

Het is tijd

Ik buig een laatste keer 

En hoop dat jullie nog éénmaal zullen klappen

Voor mijn laatste truc 

Eenmalig 

De Grote Verdwijntruc

Voor mijn hooggeëerd publiek

Ik raak je langzaam kwijt

 

Ik raak je langzaam kwijt

Ik raak je langzaam kwijt

Niet aan een ongeluk of een bom

Niet aan pillen of doctoren

Maar aan iemand in je hoofd

Die langzaam de gordijnen sluit

Ik raak je langzaam kwijt

Niet aan een tumor of een wond

Niet aan complicaties achteraf

Maar aan mist die je opslokt

En waarin je vaag wordt en verdwijnt

Ik raak je langzaam kwijt

Aan een leven dat niet eindigt met een knal 

Maar dat met kleine stukjes wordt gestolen 

Waardoor elke dag een afscheid wordt

Ik raak je langzaam kwijt

Aan je eigen nieuwe waarheid

Die een ander niet begrijpt

Wat jij weer niet begrijpt

Ik raak je langzaam kwijt

Het lichaam oud

De voeten sloffend

Stapje voor stapje

Naar waar ik niet meer kan volgen

Ik raak je langzaam kwijt

Foto: katerina Novitskaya

Reizigers

Reizigers

Wij zijn reizigers in de tijd,

in de sneltrein van het leven

En iedereen beweegt

over spoor van eeuwigheid

Soms stapt eens iemand in

Soms stapt eens iemand uit

En voor even

zijn we reisgenoten van elkaar

In dit niemandsland 

tussen aankomst en vertrek

kijken we stiekem naar elkaar

en volgt soms een kort gesprek

Wij zijn reizigers in de tijd,

in de sneltrein van het leven

Met slechts de schone taak

te reizen met elkaar

en er bestemming aan te geven

Tekst en beeld: Mark Deckers

Branchevervaging

 

Branchevervaging

 

Als Slager uw schilder is,

en Schilder uw visser

Als Visser uw jager is,

en Jager uw schipper

Als Schipper uw molenaar is,

en Molenaar uw brouwer..

 

Dan weet u bijna zeker

dat Brouwer uw kok is

en dat Kok uw boer is,

Dat De Boer uw wever is,

en De Wever uw bakker.

En jawel

u raad het al

in dat geval

is Bakker uw slager!

Foto: Opschrift bij slagerij Bakker, Sint Jacobstraat 31, Leeuwarden

C'est le beton qui fait la musique

Een bus rijdt ons voorbij.

“Laat u bussen” lezen wij.

“Ik laat me zingen” zei ooit prins Claus.

Prinsen bussen in koningsblauw,

bussen zingen op asfaltgrauw,

een vrachtwagen toont van ver het publiek:

C’est le beton qui fait la musique!

(c) Coby Poelman-Duisterwinkel

 

 

Dat er een betonbedrijf was die deze slogan voer, wist ik al: C'est le beton qui fait la musique. Het leek mij eerder een mooie naam voor een Franse hardrockband. De Groningse dichter Coby Poelman-Duisterwinkel schreef het gedicht. Meer gedichten over vooral Groningen zijn te vinden op haar verschillende sites. De slogan is overigens van Kijlstra Beton. Ik kon er wel om lachen. Hij staat overigens ook op de site met slechtste slogans.... 

Dectie

Dectie

ze zggeen

dat het neit utimakat

of je de ltteers in een wrood

op de geode ptaals zet

als je de ersete ltteer maar aan het bgien

en de ltaatse aan het enid shcijfrt

spant ireedeen wat er saatt

woraam o woaram w

eet die sekkul van nreldedans dat neit

met dat sfufe ktole dectie

dan hlaade ik mesihcsin ook enes een ngeen

in ptlaas van een dire of een tewe

Hans Hagen

Uit: Hoe angst klinkt

Foto: Spinster

Bekoorlijk

Bekoorlijk

tenminste voor mij

is te zien hoe of iemand struikelt

zich vergist na hard hollen de

tram mist of iets anders

misschien om dat syncopen eigenlijk

lege plekken zijn tussen de maat

en wat er op straat gebeurt

een soort van onhandig gescharrel

dat de melodie vacant laat

dat die melodie dus wel vaststaat

maar even niet nu

J. Bernlef

Uit: Achter de rug

Foto: Shovelling Son

Je oopt op straat

Fietfenrek

 

Fietfenrek

Tfwee tfanden uit mijn mondf

Een grootfe lege plek

En ik hoor een raar geluidf

Uit dat gekke fietfenrek

Louter leegte

Louter leegte

Louter leegte
Schrale wind
Het oneindig kale land
Waar geen mens wil zijn

Geen illusie en geen hoop
Geen toekomst
En geen dag van morgen
Alleen het hier en nu

Overal is ruimte
En alles is hier weids
Toch wordt alle lucht
In één klap nog ontnomen
Door verpletterende eenzaamheid

Van alles slechts nog zwijgend

Van alles slechts nog zwijgend...

Een weiland grijze stenen
Doden op een rij.
Hier is weinig hoopvols aan.
Hier rusten wij.

Troosteloos
Regenachtig
Grijs en zonder kleur.
Van alles slechts nog zwijgend

Alleen de kleur van deze roos
Die bloeit in het sombere seizoen.
Geen dooie boel.
Maar wachtend op een eeuwigheid.

Waar dromen wonen

Waar dromen wonen

De dromen komen ‘s nachts

Maar als ik ‘s avonds

Nog een rondje loop

Kun je ze al horen.

Hier is al niks meer wat het lijkt.

De wereld stil.

Met af en toe gezoem

van een dynamo.

Gedachten gaan en komen

Over wat ik allemaal nog kan doen.

Over wat ik ooit nog eens moet doen.

Hoe alles mooier zou kunnen zijn.

Zelfs nu

Is de wereld niet kleurloos

Niet donker

Niet roerloos

En telkens wordt het dag

En verdwijnen dromen

tussen de papieren

en verflauwen in het licht.

De dromen komen ‘s nachts

Maar als je ‘s avonds oplet

Kun je ze al horen.

Bibliotheek

Bibliotheek

Er is iets dat hem aan die ruimte bindt
Hij moet het elke dag opnieuw ervaren
Nooit lezend, zit hij voor zich uit te staren

Wat zoekt hij hier - geluiden, geuren, sfeer?
De dromenwereld van zijn jonge jaren
Toen boeken nog gastvrije vrienden waren?

Hij zit tot sluitingstijd als vastgepind
Op deze plek. "We gaan nu dicht, meneer"
En hij vertrekt, en zit er morgen weer

Het personeel is hem niet kwaadgezind
Ze laten hem met rust. De man is blind

Drs. P

Foto: Quinn.Anna

Als ze slaapt

Als ze slaapt

’s Avonds kijk ik nog even bij haar

Als altijd

Of alles nog wel goed is

Of ze wel lekker slaapt

En of haar deken nog wel goed ligt

Maar altijd is alles even goed

Want ze is al vier

En een half

Eigenlijk is het onzin

Dat ik kijk

Eigenlijk

Kom ik alleen maar voor mezelf

Bij goede tijden

Ben ik gewoon gelukkig

En als ik weet

Dat er iets moeilijks komt

Zeg ik zachtjes tegen haar:

Alles komt goed

Waar mijn dak de hemel raakt

Waar mijn dak de hemel raakt

Dit is de plek
waar mijn dak
de hemel raakt.

Boven blauw
Onder rood
Twee tegenpolen

Hier eindigt de aarde
en begint de lucht.

Op mijn dak kun je nog staan,
wie verder wil moet vliegen.

Kun je niet vliegen, zeg je?
Pak mijn hand dan vast
Doe je ogen dicht,
laat je gedachten gaan
en je zal zien
dat je kan vliegen.

Dit is de plek
waar mijn dak
de hemel raakt.

Hier houdt het denken op
en start de reis van je verbeelding.

Mijn grasland is mijn land niet meer...

Mijn grasland is mijn land niet meer...

Mijn eigen land.
Zo heerlijk groen.
Niks aan de hand.
Niks meer aan doen.

Maar toen zag ik een kleine steel.
Er verscheen een gele bloem.
Ik dacht nog: dat zijn er niet te veel.
Daar valt wat aan te doen.

Toen twee, toen drie en toen wel vier.
Toen zes en toen wel tien.
Het groeide als een tierelier.
Ik hield het tellen voor gezien.

Waar was mijn gras?
Waar was mijn land?
Het zijn er veel te veel
Weg met die tsunami,
Van donkergroen en geel.

Nog even maar, dan houdt het op
En begint alles weer van voor af aan.
De gele bloem wordt witte knop.
En mijn grasland gaat er aan.

Mijn grasland is mijn land niet meer
Het zijn er veel te veel
En dus kan ik mij ergeren
In de kleuren groen en geel.

Een kindergedichtje met een dubbele bodem. Ik vertelde tegen Marieke, mijn tweede dochter, dat ik met deze foto's en het gedichtje bezig was. U kent haar nog wel van het achteruit praten. En ik vroeg Marieke of het ook niet wat voor haar was. Zij kwam met onderstaande gedichtje.

Paardebloemen

Niets is rustgevender dan paardebloemen
Zo onschuldig en geel
En het zijn er ook veel.
Alsof ze je gedachten opvangen.
De pluisjes strelen zachtjes je wangen.
En je zorgen of verdriet zo groot,
of wordt er met je gekloot.
Je kunt het ze vertellen
en tegen ze fluisteren
Ze zullen luisteren.
En nooit vertellen ze het door.
Nou weet je het.

Daar zijn paardebloemen dus voor.

Marieke

Onvervuld verlangen

Onvervuld verlangen

Waar we om roepen
Waar we om schreeuwen
Waar we om zuchten
Twijfel
eenzaamheid
en pijn.

Waar we van dromen
Waar we op hopen
Waar ons hart voor klopt
Als de stem
die naar je fluistert
Als de rilling op je rug
Als de kriebel in je buik
Als de liefde
die je toezingt
Als met knikkende knieën
mijn hart open gaat
en geluk zich nestelt.

Het feest
van onvervuld verlangen

Foto: Steve B Kennedy

Mijn Berlijn

Mijn Berlijn

Vroeger stond hier een muur
In de tijd dat alles helder was
Dit was goed en dat was slecht
En hier hield het goede op

Een muur die waakt
Een boze buitenwereld
Tot aan de muur
Veilig ingekaderd

Jaren op vertrouwd
Als een hart
Twee kamers
Maar geen ziel

Ik hoorde wel berichten
Van een wereld aan de andere kant
Van vrijheid en van eigen keuze
Een wereld zonder eind

Ik heb hem afgebroken
Steen voor steen
Eerst een gaatje
Toen een doorgang
Er bleek een hele wereld achter

Niet goed
Niet slecht
Een hart
Een ziel
En ongekende ruimte

Reizigers

Reizigers

Wij zijn reizigers in de tijd,
op de snelweg van het leven
Ieder voor zich,
over de tijdlijn van de eeuwigheid

Als men hier de lichten dooft,
is de tijd niet meer te zien
Als het geraas verstomt,
kan men de tijd hier niet meer horen.

Zo gaan we,
achter elkaar,
naast elkaar,
halen elkaar in,
nemen een afslag.
En op zijn best,
zwaaien we soms even.

Wij zijn reizigers in de tijd
Op de snelweg van het leven
Met slechts de schone taak
om elkaar te raken maar niet te botsen

Bericht

Bericht

Al jaren wacht ik op dat bericht,
maar nog nooit is het gekomen
Vroeger was ik rood,
maar mijn kleuren zijn verschoten.

Elke dag zie ik hem gaan.
En gaat ie alle deurtjes langs.
Tot ie weer voorbij is.
En mijn hoop weer is vervlogen.

Naast mij, boven mij, en onder mij,
wachten deurtjes op precies hetzelfde.
En elke dag zijn we even hoopvol.
Tot hij is gekomen,
maar ook weer is gegaan.

Al jaren wacht ik zo,
maar ik weet dat het zal komen,
Dat het deurtje open gaat
en gevuld wordt…

met vier woorden.