maandag 22 april 2013

De NRC, Jet, de wet en het bibliotheekreservaat?


De NRC publiceerde een lijstje van beroepen waar je nooit meer nee aan de slag zou komen. Op nummer 1: de bibliothecaris. En verderop toch wat markant in het lijstje: bibliotheekassistenten.

Nou ja, de strekking van het artikel is helder: bibliothecarissen sterven uit. Natuurlijk was ik compleet van slag. Maar nadat ik al snotterend één pak tisseus er door heen had gejaagd begon me toch wat te dagen? Zou er dan toch een complot zijn?

Want voor alles wat uitsterft beginnen plotsteling mensen zich in te zetten en voor je het weet zit je als bibliothecaris in het bibliotheekreservaat en trekken er legio toeristen voorbij die je graag nog even in je natuurlijke habitat willen zien, de bibliothecaris midden tussen de boeken. En bij de uitgang van het reservaat de onvermijdelijke merchandise: kleine bibliotheekpoppetjes en gedrukte boeken.

En natuurlijk komt er daarom ook een wet voor bibliotheken. In mijn gedachten kon dat natuurlijk niet anders zijn dan dat dat elke bibliotheek tot Unescomonument zou worden verklaard. Om vervolgens allemaal tegelijk toe te treden tot de museumvereniging.

Want het volgende bericht wat daar naadloos inpaste was dat de VOB ging verhuizen: naar de Museumtoren in Den Haag. De schrik sloeg mij om het hart. Zie je wel! Samengevoegd met de museumvereniging.

Maar nee, ik had het verkeerd gelezen: de muzentoren. En de museumvereniging zit trouwens in Amsterdam op veilige afstand van de VOB.

En die wet: die gaat over iets heel anders en daar kunnen alle Nederlanders over meepraten. Jet Bussemaker zelf legt het op deze video nog eens uit.


Nou, aan Jet Bussemaker is een prima onderbouwjuf verloren gegaan, dat kan niemand ontkennen. Zo glashelder dat zelfs Jip en Janneke het begrijpen.

Maar er is dus niks om ons zorgen over te maken. Bibliotheken blijven er gewoon. Instellingen waar mensen hun leven verrijken met leesplezier en levenslessen. Van laaggeletterd tot hooggeletterd.

Blijft mij één vraag over: is echt elke bibliotheek zo rustig als de bibliotheek waar Jet Bussemaker wordt gefilmd? Dan ga ik me pas echt zorgen maken...

zondag 21 april 2013

McDonalds

Je kinderen lees je elke dag voor. Ze eten volgens de schijf van vijf, of vier of zes, maar net wat in de mode is. Af en toe gaan ze mee naar een museum en elk 10-minutengesprekje wordt nauwkeurig voorbereid. En ja, heel af en toe mogen mee ze naar Mc Donalds. En juist dat wordt nagespeeld. De slaapkamer wordt omgebouwd tot een Mc Drive en op de voordeur van deze eigen vestiging hangt deze reclameposter.

Geef ons heden ons dagelijk friet met kipnuk... is het gebed van Mc Donalds.

dinsdag 16 april 2013

Uit de oude doos: december 2011


Altijd leuk om oude knipsels nog eens terug te zien. Dit plaatje kwam ik vandaag nog even tegen voor een presentatie voor ambtenaren van OC&W. Een NOS-besricht van december 2011. Een kleine anderhalf jaar geleden. Binnen een jaar zou alles geregeld zijn. Die uitspraak nam ik toen al met oosterse nuchterheid.

In het bericht van de NOS zit ook nog wel een vermakelijk interview met VOB-directeur Ap de Vries.

Nieuws is soms moeilijk te duiden. Is het glas nu half vol of half leeg?  Nico Dijkshoorn had het bij de BibliotheekPlaza maar moeilijk mee: zorg toch eens dat dit geregeld is. Tegelijkertijd zie ik initiatieven als LeesMeer en Public Library Online.

Laten we zeggen dat er nog wat werk is te verzetten.

zondag 14 april 2013

Jan Mulder over spiritualiteit: alarmfase twee



Jan Mulder, de man die van ouwehoeren zijn beroep maakte,heeft een boek geschreven voor de maand van de spiritualiteit met als thema: stilte. In die zin zitten voldoende woorden die uw bewustzijn nu in de alarmfase moet krijgen.

Na de boekenweek, de maand van de filosofie, de maand van het spannende boek, Nederland
Leest, de kinderboekenweek, de week van het luisterboek is er nu dus ook een maand van de spiritualiteit. En jawel, ook bij die maand hoort een nagenoeg gratis boekje. Er is zo onderhand geen maand meer te verzinnen waarin die arme boekhandelaar niét een boekje moet aanbieden aan zijn klanten.

De maand van de spiritualiteit wordt georganiseerd door de KRO, de Happinez, dagblad Trouw en.... het CPNB. De doelstelling van de maand is wat troebel want laverend tussen echte ideële doelstellingen en boeken verkopen en abonnementen slijten. Maar goed.

Maar mijn belangstelling was gewekt. Jan Mulder zou een boek schrijven over de stilte. De man die naar mijn gevoel nog niet een minuut zijn mond kan houden. En als ie wel praat zijn er in die minuut minstens 20 stelligheden genoemd. En die man gaat iets zeggen over stilte en spiritualiteit.

Dat leverde het boekje 'Doodstil' op. Het boekje dankt zijn naam aan de plaatsnaam van een Gronings dorpje: Doodstil. Het plaatsje zal een bijzondere plek krijgen aan het eind van het boek.

Mulder laveert tussen een soort onderzoek naar wat stilte voor mensen betekent en het naderend onheil van windmolens in zijn achtertuin. Windmolens die een einde zullen maken aan het laatste stukje stil Nederland: Groningen. Hij graast langs een aantal stiltegoeroes, waaronder bijvoorbeeld abt Christopher Jameson. Een abt die voor de BBC, de Big Silence opname, een soort '40 dagen zonder geluid' voor drukke managers.

Ik citeer:
Abt Christopher Jameson zegt: 'Als we de stilte regelmatig opzoeken gaan we de dingen duidelijker zien'. Ik ben dat met hem eens. Het is alleen onduidelijk of die duidelijkheid mij goed uitkomt. Soms kun je maar beter geen duidelijkheid over jezelf hebben.

Nu ja, dit Mulder wel op zijn beste momenten. En het zou mij niet verbazen als er ooit een meditatieve scheurkalender komt met elke dag een tekst ter overweging van Jan Mulder. Misschien een tip voor de volgende maand van de spiritualiteit.

En na abt Christopher Jameson haalt hij  Schopenhauer, Augustinus, Robert Musil, Johannes van Apamea, Krisnamurti, Kees Fens, Pessoa, Tsjechov en nog een reeks denkers aan. En elk wordt op soortgelijke wijze behandeld: met innemende en nuchtere ontwapening.

Voor het overige is Jan Mulder gewoon een bang mannetje dat ineen schrompelt onder de gedachte dat windmolens zijn woonplezier gaan aantasten. En dat probleempje van die windmolens wordt in de ogen van Mulder dan ook een probleem van wereldformaat: de strijd tegen het kwaad (van de windmolens welteverstaan).

Nog maar een citaatje dan:
In een uitzending van de Wereld Draait Door is Femke Halsema, op dat moment de fractieleider van Groen Links, te gast. Ik ben 'tafelheer'. Ik mag Femke Halsema graag. Zij stemt voor palen, turbines en windparken. Ik vroeg of de vervuiling van het landschap en het milieu, het verbreken van de rust en de stilteeen prioriteit van Groen Links is waaraan niet getornd kan worden, een 'breekpunt' in de onderhandelingen, mocht Groen Links aan de macht komen. Feme lachte: 'Je hebt ze zeker in de buurt staan, he?'
En vervolgens bekent Femke Halsema dat zij windmolens mooi vindt, wat Jan Mulder zeer nieuwsgierig maakt wat zij dan toch thuis voor kunst aan de muur zal hebben?

En zo mijmert het boekje 100 pagina's lang. Niet onaangenaam maar ook wat stuurloos naar het eind. Nog heel even bekeert hij zich tot het anti-windmolen-fundamentalisme en als ware Taliban eindigt hij ook dit verhaal.

Voor wie de stilte eens een avondje wil doorbreken en zijn spirituele lach nog een keer wil laten rollen, een prima boekje. Maar het gaat geen plaats krijgen naar Schopenhauer, Augustinus of Kees Fens. Op de vraag of het boekje enige verdieping brengt, blijft het stil. Doodstil.

donderdag 11 april 2013

Ernst-Jan Pfauth: 'Een krant is een papieren pakketje schuldgevoel dat 's ochtends op onze deurmat valt.'#biebplaza

Ernst-Jan Pfauth is wel zo ongeveer onze nationale knuffelblogger geworden. Hij sprak twee jaar
geleden op de bibliotheektweedaagse. Tussendoor sprak hij op een bijeenkomst van Bibliotheek.nl en nu dus op de Bibliotheekplaza. Afgewezen door de NRC, zelf begonnen als Blogger en daarna achorman voor NRCNext.

Hij mag vandaag het verhaal van de kranten vertellen. Jongere mensen lezen geen krant meer. Zelfs de jongste krant - NRCNext - heeft een gemiddelde leeftijd van 42 jaar. Ook niet echt sexy dus voor voor de jongere generatie. Kortom, mensen onder de 40 bestaat de krant niet meer. De krant is niet meer dan een papieren pakketje schuldgevoel dat 's ochtends op onze deurmat valt.

Dus.

Wat nu?

Ernst-Jan legt uit hoe de nieuwe krant er uit moet zien.

De krant moet passen binnen onze tijdsbesteding. We hebben geen tijd meer om gewoon te lezen. Het moet overal tussendoor.

Verder mogen journalisten tegenwoordig twijfelen. En moeten dat ook juist delen. De waarheid wordt niet meer gevonden. Een mooi voorbeeld is de Banking blog van Joris Luyendijk.

Kranten moeten veel opener worden. Je kunt nauwelijks hele artikelen delen. En dus fotograferen gebruikers artikeltjes en twiteren ze krantensnippers. Maar hetzelfde geldt voor het verbinden van expertise van alle lezers aan de artikelen. Niet schrijven vóór heel veel mensen maar mét heel veel mensen.

Een goede nieuwe krant zorgt voor een clubgevoel. Nu kun je jarenlang lid zijn en zie je jaar na jaar dat nieuwe leden een iPad krijgen. En jij als vast lid? Je krijgt nog niet eens een verjaardagskaartje.... Pijnpuntje, zullen we maar zeggen.

Verder kunnen kranten veel meer interactie toevoegen aan artikelen. Waarom bieden kranten niet gelijk de mogelijkheid om door te laten rekenen wat de plannen rond de hypotheekrente aftrekt betekenen? Om vervolgens die gegevens uiteraard - geaggregeerd te gebruiken in artikelen.

Verder verwachten we van de nieuwe krant dat ze echt een gids worden. En een gids moet een stevig stanpdunt innemen. En dat betekent afwijken van de norm. En afwijken van de norm betetekent misschien adverteerders verliezen. En dus.... u snapt het. Er is wel wat durf nodig om dat te doen.

Een samenvatting van zijn verhaal is hier te vinden.

Ernst-Jan Pfauth is de belichaming van het verhaal van Rob Adams. Ernst-Jan Pfauth is natuurlijk de Sjimmie van de Rebellenclub. Vraag van Ruben Maes is dan ook wie die rebellenclub is in de branche en daar vallen namen als Jeroen de Boer, Esther Valent en Edwin Mijnsbergen. Zijn oproep: Maak verbinding met deze mensen.

Waarvan akte.

Tot slot:
Ik heb genoten van deze dag. Mijn eerste Bibliotheekplaza en ik vind het een hele waardevolle. Krachtig van de programmering is dat sterke sprekers ook outside-in-ideeën geven. Ik ben er volgende jaar weer.

Rob Adams 'er zit weinig genialiteit in een kudde schapen die naar de slachtbank loopt'. #biebplaza


In 1899 klimt een jongen in een kersenboom. Zo begint Rob Adams, directeur van Six Fingers zijn verhaal. Zijn familie is er niet zo blij mee, want de jongen is nogal een dromer. Hij droomt weg. Hij ziet iets kleins op zijn voet, het verdwijnt en in zijn gedachten gaat hij naar de maan. De jongen springt uit de boom en hij rent naar huis. Papa, mama, ik weet wat ik later ga doen! Ik wil naar de maan! Zijn vader en moeder schudden zijn hoofd... jongen toch. Zo'n dromer.

In zijn studie doet hij onderzoek op het Smithonion Institute, er zijn ontploffingen. Het instituut is er niet blij mee maar deze jongen weet dat hij de kracht in zijn hoofd heeft zitten om rakketten te bouwen. Hij legt zijn ervaringen vast in een boek. Het verhaal gaat over Robert Goddard. Hij sterft in de Tweede Wereldoorlog aan kanker. Nu wordt hij gezien als de grondlegger van de ruimtevaarttechniek. Hij is niet op de maan geweest maar heeft er nadrukkelijk de aanzet voor gegeven. Zijn kracht zat in die droom.

Dromen betekent vaak dingen doen waarvan anderen vinden dat het niet kan. Heel veel is al bedacht maar veel is niet uitgevoerd. Het doel is om te combineren wat ooit al bedacht is.

Zijn vraag aan de zaal is, wie er dit jaar is vrreemd gegaan? Het antwoord laat zich raden.... Gaan we wel vreemd met onze organisatie? Zoeken we wel eens bedrijven op buiten ons eigen kader? Buiten ons eigen kader kijken, levert ons nieuwe oplossingen op.Wie binnen zijn kader blijft, krijgt ook oplossingen van binnen het eigen kader.



Rob haalt het voorbeeld aan van de Solar Bottle, zie ook het filmpje. Er is geen dure oplossing nodig om iedereen licht te geven in krottenwijken. Als je de omgeving niet kunt veranderen, moet je de oplossing aanpassen aan de omgeving.

Hij staat stil bij de dominante denklogica. Die dominante denklogica staat andere oplossingen in de weg en krijgen we telkens weer dezelde oplossingen. Hij noemt als voorbeeld  LittelMissMatched een plek waar alleen sokken worden verkocht die nooit een gelijk paar vormen. Denk er maar eens over na: wat zijn voor bibliotheken onze dominante denkpatronen? Denken in regels, denken in openingstijden, denken in beperkt budget en businessplannen.

Maar uit die patronen stappen is dus lastig. Maar een simpele methode is dus om bij een probleem op zoek te gaan bij andere branches en welke oplossingen zij verzonnen hebben. Stop daar eens wat tijd in. Lijkt me goed toepasbaar maar hoeveel mensen doen dit?

Grappig, Rob Adams, laat een paar voorbeelden die ik al ooit gezien had voorbij komen, bijvoorbeeld de Tesco in Zuid-Korea.

Er zit weinig genialiteit in een kudde schapen die naar de slachtbank loopt. Denk er maar eens over na.

Worden het de schapen of die kleine jongen uit de kersenboom? Ik weet wel wat ik zou kiezen.

 


Hans Schuurmans: 'Bijzonder zijn in het gewone' #biebplaza


 
De HEMA heeft natuurlijk een 100% naamsbekendheid. 515 vestigingen in Nederland. Van worsten tot ondergoed. Maar opleidingen? Nee, dat verwacht je toch niet van HEMA? En dat is toch niet helemaal terecht. Hans Schuurmans geeft aan dat HEMA sinds vorig jaar de grootste online opleider is.

Leren is in de afgelopen net zo hard veranderd als de samenleving zelf. Wie kende LinkedIn of Facebook vijftien jaar geleden?  We zijn tegenwoordig altijd 'connected'.  Dat betekent dat scholen steeds meer op vraag kan plaats vinden: learning on demand. Scholen op het moment dat het nodig is, in brokjes die je op dat moment nodig hebt.

De stappen van die traditionele winkel naar grootste online aanbieder is via een aantal stapjes gegaan. Via de klassieke retail naar partij die start met de eerste diensten op internet: een foto-service. En geloof het of niet, daar was destijds wel kritiek op. Zou de HEMA niet teveel van zijn leest afwijken? Daarachter volgden online verzekeringen en online kaartjes voor dagjes weg.

En als laatste kwam de switch van Business-to-Consumer- naar de Business-to-Business-markt. En zo kwam langzaam de HEMA-academie in zicht. Wie wil zien wat HEMA nu al aanbiedt aan cursussen kan hier kijken. Leuk overzicht.

De missie van deze HEMA-academie is een e-academie te creëren waarbij permanente educatie voor iedereen betaalbaar en uitdagend is. Dat betekent dat de uitdaging was om voor 20% van het scholingsbudget toch 80% van het scholingaanbod mogelijk is.

Hans laat een paar voorbeelden zien: Belastingdienst, HiSpeed, TNT, allemaal bedrijven waar men een e-acdemie voor heeft ingericht.

De academie heeft cursussen rond een aantal thema's: Taal, IT, management en op het werk. De cursussen worden opgezet vanuit de basisprincipes: warme informatie, vast format, dynamisch, zelfstandig en vakgericht.

Maar ja, leuk een online cursus maar hoe hou je het vol? De HEMA biedt het volledige pakket aan voor € 200,- per jaar. Kenmerk van de cursussen is dus dat je leert op het moment dat het nodig is.

Tot slot geeft Hans Schuurmans aan dat er gesproken wordt met de inkoopcommissie om te praten over een aanbod voor openbare bibliotheken. Dat vinden de aanwezigen een interessante gedachte.

Leuk initiatief. Vlot verhaal en eh.... Echt HEMA.