Wie wil mijn leuke collega worden?

Tja, wie zou dit zijn? Ik weet het ook niet. Daar zijn we nou juist naar op zoek. Maar het zou zo maar onze nieuwe collega kunnen zijn. Die collega noemen we projectleider IT. Maar ja, what's in a name. Kijk hier maar eens voor de vacature.

Die collega gaat allerhande leuke ICT-klussen doen. Die projecten hebben we meer dan genoeg. Een belangrijk project dan bijvoorbeeld het project van het ministerie van OC&W voor Webpresence. Daar bouwen we allerlei applicaties en website die door het hele land gebruikt kunnen worden. Geen functie alleen achter het bureau. Nee, een toekomstige spin een web.

Een functie op een mooi niveau maar ook een functie waarin je je prachtig verder kunt ontwikkelen. Een functie met leuke collega's bij een innovatief bedrijf. En voor wie het leuk vindt: ik ga me flink met deze persoon bemoeien! Edoch, ik ben niet uw leidinggevende.

Hoort, zegt het voort. Ik zoek echt de allerbeste en het liefst iemand met leuke ervaring in bibliotheekwerk. Oh ja, en mocht de vacature via deze weg vervuld worden, dan heb ik nog een passend cadeautje. Wat? Ja, solliciteer dan maar!

Foto / Frederic dela Faille

Vlieg, Biebsearch, Vlieg!

In eerdere berichten, (hier en hier) vertelde ik al over de masterclass van Biebsearch. En vandaag is de eerste van twee groepen van start. Ik kan niet ontkennen dat een vorm van trots zich eigen maakte van mij. Op Twitter zag ik op weg naar de cursuslocatie al allerlei tweets voorbij komen van deelnemers die vol verwachting op weg waren.

De twee groepen bestaan gezamenlijk uit bijna 30 enthousiaste onderwijsspecialisten, managers educatie of manageres innovatie die allemaal graag met Biebsearch aan de slag willen. Leuk mensen, capabel, enthousiast. Wat kun je met al die mensen niet bereiken?

75.0000 leerlingen

En daarmee lijkt Biebsearch vleugels te krijgen. Vanochtend mocht ik iets vertellen over de ontwikkeling en potentie van Biebsearch. Ik vertelde dat ik het ministerie van OC&W heb beloofd dat we volgend schooljaar 75.000 leerlingen uit VO en ROC gaan bereiken. En die doelstelling gaan we met deze club bereiken. Met gemak!

De masterclass wordt geleid door Annemarie van Essen. Leuk om haar weer in een nieuwe rol te zien. En ook hier weer veel vertrouwen dat het in haar handen goed komt. Langzaam komt Biebsearch uit de pionierfase en groeit de organisatie.

Programma

In deze eerste twee dagen staat de masterclass stil bij een strategie om de scholen en de leerlingen te bereiken. Deskundigen van de SLO hebben vanmiddag stil gestaan bij de opzet en organisatie van het onderwijs. Morgen volgt een sessie waarbij een eigen aanvalsplan wordt gemaakt. Ik zal niet alles bij kunnen wonen, maar van wat ik meemaak, wordt ik erg gelukkig.

Is er dan helemaal niks waar we over kunnen zeuren? O jawel, ik zie het werk wat we over ons afroepen. Nu niet op één plek of één provincie maar op bijna 30 plaatsen. Maar ja, waarom zou ik me daar druk om maken? Ik zie een prachtige groep mensen de dit gaat oppakken. De kunst is onze krachten te bundelen, elkaar de ruimte te geven en te ondersteunen.

Vlieg, Biebsearch, Vlieg!

Meneer van Swelmen over e-books

Vanmiddag vond er een genoeglijke middag plaats met de directies en specialisten van de Overijsselse Bibliotheken. Het vond plaats in de Latijnse school in Deventer. Ze werden bijgepraat over een strategie voor e-books. Dit met lezingen van Ben Solleveld (manager Bol.com) en Michiel Laan (manager a.i. Bibliotheek.nl).

En jawel, de ook heer Van Swelmen, de trotse directeur van de bibliotheek Oppendam deed zijn zegje. En dit was zijn lezing.

Geachte aanwezigen,
E-books zijn nieuwlichterij. Ja, laat dat maar eens goed tot u doordringen. E-books zijn nieuwlichterij!

U dacht hier vanmiddag te komen voor een genoeglijke bijeenkomst over een even prachtige toekomst met E-books. Laat ik die indruk gelijk vergallen. Dat wordt het niet. E-books worden uw ondergang. U zit hier dus genoeglijk uw eigen ondergang te vieren.

Maar goed, we leven in een land met keuzevrijheid, dus als u uw eigen ondergang wilt vieren: be my guest.

Overigens is de plaats waar we nu zijn wel een bijzonder geschikte plek om uw eigen ondergang te vieren. U bent hier namelijk vanmiddag te gast in Deventer in het gebouw dat de Latijnse school heet. Deze stad en deze plaats is een historische verzamelplaats van nieuwlichterij.

De Latijnse school waar we nu staan, komt voort uit de beweging die bekend staat als de moderne devotie. De moderne devotie was in de 14e en 15e eeuw al een revolutionaire beweging binnen de katholieke kerk. Nieuwlichterij dus. Met namen als Geert Groote, Thomas a Kempis en Erasmus kunnen zij als opmaat beschouwd worden naar de reformatie en het humanisme.

En als opmaat voor Geert Wilders.

Ja inderdaad. Geert Wilders Door die belangstelling voor het eigen zieleheil is de stap namelijk maar klein naar de Franse revolutie. En van de Franse revolutie is het maar weer een kleine stap naar stemrecht. En van stemrecht zijn we zo naar stemrecht voor vrouwen. En na algemeen stemrecht kwamen de referenda. En van de referenda kwamen de onderbuikgevoelens. En van de onderbuikgevoelens is de stap naar Geert Wilders weer eenvoudig gemaakt.

Je denkt dus te beginnen met een verbetering is maar het blijkt dat je duivel in eigen persoon hebt binnen gehaald.

Wees dus voorzichtig: ook met e-books. Je weet nooit wat er nog van komt.

Deventer is niet alleen de stad van de moderne devotie, nee, het is ook bekend als drukkersstad. Met de komst van de Keulse drukker Richard Paffraet naar Deventer in 1477 begon een lange traditie. Vele boeken vonden hier hun oorsprong. Kennis die vroeger vastlag in unieke handschriften werd plotseling verveelvoudigd. En met die boekdrukkunst is eigenlijk het einde van de bibliotheek al ingezet.

Bibliotheken dankten hun oorsprong aan het feit dat boeken en informatie schaars zijn. Omdat je er moeilijk aan kunt komen, waren mensen bereid moeite te nemen om naar de bibliotheek af te reizen. En dat principe zijn we met elkaar verschrikkelijk om zeep aan het helpen.

Want stel je voor: je kunt op elke plek achter je pc met je bibliotheekpasje je E-reader vullen met honderden boeken. Tja, dat lijkt een zegen voor het land…. Maar een ramp voor de bibliotheek. Waarom zou iemand nog naar die bibliotheek komen? Alle boeken komen gewoon naar me toe.

En dat is dan ook direct wat me tegen staat in deze hele maatschappij. Elke behoefte moet per direct, acuut, en gelijk bevredigd worden. Of het nu gaat om eten, sex of literatuur: we willen het HIER en NU. Waar is dat ambachtelijke geduld gebleven? Vroeger zag je je eigen eten groeien op je eigen land, sex was iets voor als je minstens vijftien jaar verloofd was geweest en literatuur dat was gewoon een rij van 40 reserveringen op de milleniumtrilogie. Er is niks mis met ergens een gezonde tijd ergens op wachten.

De Deventer dichter Wilkeshuis schreef ooit een gedicht over de Athenaeumbibliotheek. Daar in stond de volgende strofe:

Hier werd op plank bij plank, in kast bij kast
de wetenschap van eeuwen en geslachten,
een oogst van lang-verouderde gedachten,
als koren in de schuren opgetast.

Bibliotheken hebben eeuwen gedaan over het collectioneren van alle kennis. Prima. Dat levert een evenwichtige collectie op. Dat is kennis die rijpt zoals een goede wijn.

En wat doet Google? In vijf jaar tijd scannen ze de helft van de hele wereldproductie. Op YouTube wordt elke minuut vierentwintig uur beeldmateriaal bijgeplaatst. Alles is onder de knop beschikbaar.

Er is een spreekwoord: het hebben van de zaak, is het einde van ’t vermaak. En ik ben het er van harte mee eens. Bibliotheken moeten niet mee gaan in die trend van instant satisfactie. Bibliotheken hebben de plicht om burgers op te voeden tot geduldige mensen die standvastig werken aan een doel. Die hun bevrediging vinden in de inspanning die ze hebben geleverd om dat te krijgen wat ze graag wilden hebben. Dat ze vreugde vinden in de dingen die ze hebben moeten laten om dat te krijgen waar ze al lang naar verlangden. En dat lange wachten maakt het krijgen alleen maar mooier.

Het zit hier in Deventer nog niet zo mee, met het bouwen van een nieuwe bibliotheek. Daar wordt nu al ruim 20 jaar over nagedacht? Er zijn twee colleges al over gevallen. En is dat erg? Welnee, moet u opletten hoe blij al die medewerkers en klanten zijn als die nieuwe bibliotheek er toch komt in 2022. Het was het wachten waard zal men zeggen. Geduld is een schone zaak.

Dus bibliotheken: kweek dat geduld bij uw klanten. Ga niet mee in die ik-wil-alles-en-wel-nu-meteen-economie. Het is uw maatschappelijke taak.

Als u al aan e-books begint: zorg dat de klant zich enige moeite moet getroosten. Zorg dat ze er maar twee gelijk kunnen lenen. Vraag extra leengeld voor e-books. En verspreid ook het gerucht dat er virussen mee kunnen komen met e-books. Zorg dat ze e-books moeten reserveren en zorg vooral dat ze hun e-book niet thuis kunnen downloaden maar dat ze die alleen bij u in de bibliotheek kunnen ophalen.

Bibliotheken hebben een belangrijke maatschappelijke taak! Kweek dat geduld. Directeuren pak die taak! Dankuwel.

De dodelijke precisie van je eigen leven...

Zeg dat leven van u, hebt u dat nog een beetje in de hand? Of overkomt het leven u alleen maar? Maakt u de juiste keuzes in uw leven en neemt u daar de consequenties van? Of moddert u maar wat aan?

Als dat laatste het geval is, dan is het experiment van Karl Raats een interessante om te volgen. Karl Raats is namelijk een vijfjarenproject gestart. Het onderwerp van zijn project is hij zelf.

Doelen

Zijn doel is eenvoudig:

2 university degrees and 5 professional accreditations to attain, 10 fears to overcome and 20 creative challenges to meet, 1 life to change and 10.000 lives to inspire, indefinitely... and only 5 years to get there!

Zijn project noemt hij Pinching the Ostrich en hij houdt er een interessante website op na.

Karl Raats is één van de trainers die ik heb gehad bij de COCD-facilitatorsopleiding. Die opleiding gaat over hoe je creativiteit kunt stimuleren bij mensen. Het gaat over hoe je je dromen en onmogelijke ambities waar kunt maken. Maar al te vaak gooien mensen het bijltje erbij neer, geloven ze niet meer dat het kan of dat ze er zelf geen invloed op uit kunnen oefenen.

Wat voor doelen stelt Karl zichzelf zoal? Lees hier voor zijn verantwoording over 2009. Daarin vertelt hij bijvoorbeeld dat hij zijn inpiratiedoelstelling heeft opgekrikt tot 1.000.000 mensen. Dat het hem dus lukt om met zijn verhaal meer mensen te insprireren om bewuster en met meer ambitie hun leven in te vullen.

Dit jaar wil hij twee angsten overwinnen. De ene angst heeft te maken met publieke vernedering en de andere met het dragen van een beugel op oudere leeftijd.

Persoonlijk jaarplan
Hij schrijft ook over de mindmap die hij gebruikt met zijn doelstellingen voor 2010. Je kunt dat beschouwen als een persoonlijk jaarplan. Die mindmap hangt boven zijn bureau en hij focust zich dagelijks op die dingen die hij zelf wil bereiken.

In ons werk maken we altijd netjes plannen maar in ons privéleven? Zijn we daar ook zo doelbewust?

Wie denkt aan vijfjarenplannen, denkt al snel aan rigide plannen zonder enige vorm van creativiteit. Karl Raats laat zien hoe hij focus legt in zijn eigen leven, hoe zijn eigen doelen wil bereiken. Doelen die op het eerste gezicht te groot en te omvangrijk lijken. En daarin schuilt nou net de creativiteit. Om die doelen te bereiken moet hij over zijn eigen angsten en twijfels stappen. Hij moet wegen vinden om doelen te bereiken die te ver weg lijken.

Niet alles lukt. Hij heeft ook te maken met tegenslag en vertraging. De kunst is om ook dan weer nieuwe wegen in te slaan. Zoals een TomTom die zijn route herberekend onder de gewijzigde omstandigheden.

Hondenfobie
Sommige van de tips van Karl Raats heb ik ook in mijn eigen leven wel toegepast. Zijn doelstelling om van je angsten af te komen hebben mij ook aan het denken gezet. In mijn geval is dat een hondenfobie. Blijf ik daar altijd voor weglopen of doe ik er wat aan? Zo, nu kent u mijn grootste angst en kunt u mij herinneren aan het feit dat ik nog vijf jaar heb om er wat aan te doen. Als iemand tips heeft hoor ik het graag.

Eén aquabrowser voor heel Nederland!

Zo, we gaan vandaag maar weer eens een simpele oplossing voor een moeilijk probleem verzinnen. Houd u vast.

Er wordt op dit moment een hoop verzonnen rond de ICT-infrastructuur in Nederland. Na de certificering van bibliotheeksystemen, kwam er een blauwdruk met "kristallisatiepunten". En de nieuwste feature is natuurlijk de aanbesteding van een Nationale Bibliotheek Catalogus en een Digitale Content Repository.

Zo, als u nu nog aan het lezen bent, hoort u bij die laatste 3% van het bibliotheekwerk die zich niet direct laat wegdrukken door een paar digitale kreten. Welkom.

In het bibliotheekwerk is er grote eensgezindheid dat we onze ICT nog een aantal stappen kunnen verbeteren. Het eindplaatje lijkt redelijk helder (zie boven). De grote vraag is alleen hoé we er naar toe gaan, met welke tussenstappen en of de burger er ondertussen ook al beter van wordt.

Laat ik u eens één tussenstap geven die volgens mij voor iedereen acceptabel is en die morgen tot resultaat kan leiden:

Stap met zijn allen over op één aquabrowser.

In Nederland zijn er denk ik naar schatting zo'n 25 tot 30 aquabrowsers actief. Elke provincie heeft er één en een aantal grote steden draait op een eigen aquabrowserserver.

Die servers zijn onderling verbonden. De moeder-aller-moeders is de aquabrowser van Bibliotheek.nl. Die aquabrowser "voedt" de andere aquabrowsers met de landelijke indexen. Bijvoorbeeld de indexen van de krantenbank.

Op die provinciale aquabrowser kunnen vervolgens weer verschillende "skins" draaien. Een skin is een speciale aquabrowseringang met een eigen look-en-feel. In Overijssel heeft elke bibliotheek een eigen skin en ook voor elke school die Biebsearch gebruikt hebben we zo'n skin.

Zo, nu bent u weer bij hoe dat zit met die aquabrowsers. Maar waarom zouden we overstappen op één aquabrowser? Ik ga er dan vanuit dat heel Nederland gebruik gaat maken van de aquabrowser van Bibliotheek.nl. Welke voordelen zitten daar aan?

Voordeel 1: We krijgen alle kranten
In uw provinciale of stedelijke aquabrowser zitten niet alle kranten. De indexen zijn te omvangrijk om goed te distribueren. Daarom heeft alleen de aquabrowser van Bibliotheek.nl het hele archief. Als we allemaal onze "skins" maken op de aquabrowser van Bibliotheek.nl hebben we dus in één klap alle kranten.

Voordeel 2: We hoeven geen data rond te pompen
Uit bovenstaande kun je afleiden dat we flink wat data naar elkaar aan het rondpompen zijn. Door dat vanaf één punt te doen kan dat vervallen. Klinkt een beetje als gezamenlijk één catalogus onderhouden.

Voordeel 3: Eén index die we aanbieden aan Google
Onze webpresence is voor een deel gerelateerd aan de manier waarop we gevonden kunnen worden door Google. Hoe gaan we dat doen met elkaar? Gaan we allemaal onze eigen catalogus of aquabrowser aanbieden aan Google? En moeten we er afzonderlijk voor zorgen dat we zo hoog mogelijk in de ranking terecht komen? Of gaan we dat gezamenlijk doen met één index van alle bibliotheken? Mij lijkt de keus makkelijk.

Voordeel 4: Investeren in zwaardere servers en hosting
Nu regelt elke provincie welke voorzorgsmaatregelen worden genomen voor uitval. In veel gevallen draaien er geen "schaduwservers" van de aquabrowserservers. Dat is een zwakke schakel in de uptime. Door gezamenlijk één grote aquabrowser te beheren, kun je daar met z'n allen beter van worden en wel dergelijke voorzorgsmaatregelen nemen.

Voordeel 5: Eén keer betalen voor koppelingen
Aangezien er maar één aquabrowser is, kun je ook maar op één aquabrowser een bron koppelen. Dat kan dus nooit beteken dat dezelfde bron ook nog eens op een andere aquabrowser moet worden gekoppeld. Dat gaat ons geld besparen.

Voordeel 6: Over de provinciegrenzen heen
Ik werk nu wel eens met Biebsearch voor scholen die in drie provincies werken. Ik heb dan te maken met drie aquabrowsers. Ik kan geen diensten makkelijk aan elkaar koppelen. De mediatheek van de ene school in de ene provincie kan ik niet laten zien aan die nevenvestiging die in een andere provincie zit.

Voordeel 7: Iedereen kan bij alle bronnen
Voortvloeisel uit voordeel 5 is dat iedereen ook snel bij alle bronnen kan. Wij hebben de AO-boekjes gekoppeld op onze pronvinciale aquabrowser. Hoewel het niet moeilijk is om het ook beschikbaar te krijgen op andere servers, moet het toch nog opnieuw gekoppeld worden. En dus kost dat tijd. En u zult zien: dan willen we het toch weer net anders en op onze eigen manier hebben.

Voordeel 8: Uniformiteit
Voortvloeisel uit voordeel 7 is dat we nu eens eindelijk naar een uniforme presentatie gaan. Dat geneuzel of die cover nu links of rechts moet zitten. Of dat logo van de bibliotheek nu wel of niet bij dit titels moet staan. Alle respect voor alle goede discussies maar ik word er wel eens moet van.

Voordeel 9 en Voordeel 10
Tien voordelen klinkt beter dan acht. Tien is een mooi rond getal. Die laatste twee voordelen heb ik echter nog niet. Maar ze zijn er vast. Denk even met me en we hebben ze.

Maar doen dan?
Het leven is al ingewikkeld genoeg. Soms moet je ook durven om maar eens een simpele stap voorwaarts te zetten. Volgens mij past ie prima in de lange-termijn-strategie en merkt de burger er morgen ook gelijk wat van.

Daar doe je het voor!

In het nieuwste bibliotheekblad staat een opiniërend stukje over het afschaffen van boetes. Ja, inderdaad, uit mijn pen. Het is een samenvatting van artikeltjes die u hier en hier en hier al had gelezen.

Van Lianne Busser, de kersverse directeur van de Veluwezoom ontving ik dit aardige mailtje:

Dag Mark,
Wat een verfrissend artikeltje van je in Bibliotheekblad! Het slaat ons/mij alle argumenten voor die kruideniersboetes uit de hand. Ik ga me hier serieus over achter de oren krabben!

Groeten
Lianne

Soms vraag ik me wel eens af: "Waarom begin ik nou weer aan deze discussie?". Soms lijkt alles zo langzaam te gaan. Soms lijk je te trekken aan een dood paard. Zo'n berichtje van Lianne - out of the blue - is dan een enorme opsteker. En voor mij reden om Lianne natuurlijk aan te bieden om met haar mee te denken.

Een valentijnsbericht voor de Alles-is-liefde-crew

In 2009 kwam in Overijssel in aantal keren de Alles-is-liefde-crew bij elkaar. Daar hebben we ook over gepubliceerd. Hier, en hier, en hier, en hier. De alles-is-liefde-crew is een leuke club met mensen die bezig zijn met de implementatie van web-2.0-toepassingen. Deze post is speciaal voor hen!

In de laatste bijeenkomst in november gebruikte ik voor jullie bovenstaande filmpje. Daarbij vertelde ik het verhaal dat we zelf verantwoordelijk zijn om vuurtjes brandend te houden. Vuurtjes om anderen te vertellen over de leuk 2.0-dingen die ze ontdekt hebben. Soms groots en meeslepend. Soms klein en gewoon aan je buurvrouw. We zijn zelf verantwoordelijk voor de passie die we wel of niet ten toon spreiden. We zijn zelf in staat om kleine of grote stapjes vooruit te boeken. En al hebben we altijd tien goede redenen om iets niet te doen, er is altijd iets dat we wél kunnen doen!

Met dit berichtje wil ik laten weten dat ik jullie niet vergeten ben. Sterker nog, elk initiatief draag ik een warm hart toe. Als de crew ergens de schouders onder zet, zijn ze tot prachtige dingen in staat.

Als je dit leest en je bent crewlid, mail of bel dan minstens één ander crewlid. Zeg dat je dit bericht gezien hebt en vraag eens aan die ander hoe het er mee gaat. En denk nog eens even bij je zelf na hoe je er zelf voor staat en wat je zelf kunt doen.

En als iedereen dit bericht leest dan is er vast iemand die het voortouw neemt om dat vuurtje van de crew weer op te stoken. Want ik weet zeker dat die vuurtjes er nog zijn. Misschien tijd om er maar weer eens een groot vuur van te maken.

Wat jullie?