Zonder toelichting

Waar mijn dak de hemel raakt

Waar mijn dak de hemel raakt

Dit is de plek
waar mijn dak
de hemel raakt.

Boven blauw
Onder rood
Twee tegenpolen

Hier eindigt de aarde
en begint de lucht.

Op mijn dak kun je nog staan,
wie verder wil moet vliegen.

Kun je niet vliegen, zeg je?
Pak mijn hand dan vast
Doe je ogen dicht,
laat je gedachten gaan
en je zal zien
dat je kan vliegen.

Dit is de plek
waar mijn dak
de hemel raakt.

Hier houdt het denken op
en start de reis van je verbeelding.

Oog voor detail

Veel mensen roemen de Deventer binnenstad. En terecht. Veel mensen kennen de Deventer binnenstad zo ongeveer van het imposante stadsgezicht met de Lebuïnuskerk en het Bergkwartier (van het Dickensfestival).

Wie echter in de stad is en nog even doorloopt achter de Lebuïnuskerk komt in het Noordenbergkwartier terecht. Een wijk die na de oorlog zo ongeveer aan puin lag. Tot aan de jaren zeventig was dit echt een "slechte" wijk. Veel oude huizen en verpaupering. In de jaren zeventig en tachtig is veel in oude luister hersteld. Tegelijkertijd is veel sociale nieuwbouw gepleegd. Wie wil weten hoe het er vroeger uit zag in het Noordenbergkwartier kan terecht op de site van Het Noordenbergkwartier die beheerd wordt door Ton Damen. Daar is een leuk overzicht te vinden. Het Noordenbergkwartier is ondertussen een mooie wijk geworden met een leuke mix aan inwoners en veel mooie details.

Deze foto's maakte ik vorige week toen ik er samen met mijn oudste dochter Mirjam er door heen wandelde. Zij heeft er ook foto's gemaakt en ze op haar blog in een filmpje gezet.

Voor alle mensen die Deventer nog als toerist aan gaan doen: het is zeker een wandelingetje waard. Vooral als je oog hebt voor de details.

Na plaatsing van dit artikel kreeg ik van Ton Damen zelf het volgende mailtje. Ik denk dat het goed is die toe te voegen aan dit verhaal. Ik ben iets te kort door de historische bocht gegaan. Dat zet ik graag recht.

De tekst suggereert dat het Noordenbergkwartier (NBK) vanwege oorlogsschade sinds W.O.II "zo ongeveer aan puin lag." Opmerkelijk genoeg heeft het NBK, in de nabijheid van de IJsselspoorbrug weinig te lijden gehad onder de geallieerde bombardementen. Wel werd een groot deel van de Joodse bevolking, veelal de middenstanders, door de Duitse bezetters afgevoerd. Andere bewoners waren doorgaans 'in dienst'/werkzaam bij deze kleinschalige nering.

Al in 1927-1928 werd vanuit de gemeentelijke overheid een grootschalige 'krot opruiming' doorgevoerd om de arbeiderswoninkjes te slopen. Wel bleef het oude fijnmazig straten- en stegenpatroon goeddeels in stand.

De werkelijke oorzaak van de 'puinzooi' tot in de '70-er jaren was het grootschalig beleid van de landelijke en plaatselijke overheid. Het plan "Deventer Dubbelstad: 250.000 inwoners" met gekoppeld het plan "Sanering Binnenstad", beide uit 1959, deed het NBK tot oorlogsdecor van de speelfilm 'A Bridge too Far' (1976) verloederen.
In het hart van het Noordenbergkwartier, rond het Muggeplein, moest een nieuw grootschalig Gemeentelijk Dienstencentrum (lees: Stadskantoor!) verrijzen. De SAB (1978), met nepgevels en fake poortjes, en het voormalig politiebureau (1976) aan het Muggeplein vormden de eerste aanzet. Het hele gebied tussen Onder de Linden en Papenstraat, en Klooster tot Lindenstraat/-plein moest Stadskantoor worden.

Op de plek van 'De Fermerie' 4-hoog de burelen voor de afdeling Openbare Werken. Het verval van het NBK werd ingezet vanaf 1959 door de plaatselijke overheid zelve: bewoners en middenstanders werden tegen schandalige prijzen uitgekocht. De buurt verkrotte en dagelijks stortten huizen in, een normaal verschijnsel in die tijd.
Deventer werd art.12-gemeente en kwam onder curatele van het Rijk.

Via de lokale TV omroep, de Kabelomroepvereniging Deventer (KOD), komen de (oud-)bewoners in actie voor Behoud & Herstel van hun oude of vroegere woonbuurt.
Kijk op: www.noordenbergkwartierdeventer.nl bij het VIDEO-ARCHIEF naar de VARA documentaire uit 1976 "Meneer Van Essen en de Grootschaligheid".

Vele peperdure Stadskantoorplannen verder, o.a. van Aldo van Eijck, is inmiddels wel het NBK voor zover mogelijk behouden en hersteld; voor het zoveelste Stadskantoor heeft architect Michiel Riedijk kortgeleden zijn nieuwste schetsen gepresenteerd. Ruim 50 jaar later!

Ton Damen

Uitgevers willen niet praten met bibliotheken....

Nadat ik eergisteren meldde dat het zo slecht gaat met de boekhandels, kon ik gisteren meldden dat een grote boekhandelsketen in Amerika gaat sluiten. Tegelijkertijd kondigt Amazon aan om studieboeken op digitale wijze uit te gaan lenen.

En vandaag het bericht door Biblitoheekblad dat de uitgevers maar weer een gepsrek afzeggen om te gaan praten met biblliotheken. Dit omdat de uitgevers prioriteit geven aan hun eigen eBookplatform....

Pardon?

Ik snap deze wereld niet. Bibliotheken zijn in deze piratenwereld volgens mij één van de weinige partijen die bereid zijn om te betalen voor digitale producten. We zijn een grote afnemer van het gedrukte boek. En toch heb ik het gevoel dat we altijd weer heel dankbaar moeten zijn dat we deze producten van de uitgeverij mógen kopen.

Bas meldde gisteren al als reactie bij mij blog dat de uitgevers niet naar ons uitstralen dat wij een belangrijke partij voor ze zijn. Dat gevoel begin ik ook te krijgen.

Ik ben de draad even kwijt. Ik geloof dat ik hier iets niet vind kloppen. En daar ga ik maar eens even goed over nadenken. Dit muisje krijgt nog een staartje...

Toevoeging op vrijdag 22 juli: Inmiddels hebben de uitgevers weer aangekondigd te willen praten. Ik wens de stuurgroep eBooks veel lef en wijsheid.

Boekhandelsketen VS failliet en Amazon gaat boeken uitlenen

Terwijl ik net schreef over een filmpje van RTL over de dalende omzet van boekverkoop in Nederland, krijg ik een berichtje van mijn collega Ad Voortman: Borders in de VS is definitief failliet.

Borders, hoor ik u denken, kennen we die? Borders was - na Barnes & Noble - de grootste boekhandelsketen in de Verenigde Staten. Borders stond vooor de betere boekwinkel met een ruim assortiment. 400 winkels sluiten binnenkort de deuren. Het faillissement komt niet onverwacht. In februari werd dit al op diverse plaatsen aangekondigd. Toen werden al bijna 200 vestigingen gesloten. Nu gaan dus ook de overige 400 vestigingen dicht.

17.000 mensen baan kwijt
In totaal verliezen 17.000 mensen hun fulltime of parttime baan. Dat is meer dan er in zijn totaliteit in het Nederlandse bibliotheekwerk werken. In een artikel in de Independent wordt de neergang geweten aan het niet goed inspelen op de ontwikkeling van het eBook.

In de film treft u een lokale tv-zender in Arizona. Zijn tekst: "wie zag dit niet van kilometers aankomen?".

Nog geen uur later na bovenstaande nieuws zie ik een tweet voorbij komen van Jeroen van Beijnen. Hij meldt dat Amazon studieboeken gaat uitlenen. Het gaat om een fors pakket dat geschikt is voor de Kindle. Scholieren (en scholen) kunnen hiermee veel geld besparen.

En wij in Nederland?
In Nederland kondigde eerder dit jaar Selexyz al aan dat ze in slecht weer zaten. Het Centraal Boekhuis heeft Selexyz zelfs korte tijd niet geleverd omdat de betaling niet gegarandeerd was.

Opmerkelijk was ook dat grootaandeelhouder Fentener van Vlissingen vorig jaar zijn aandelenpakket Selexyz verkocht en - jawel - daar aandelen Bol.com voor terugkocht.

Wie dit soort berichten op een rijtje zet, moet toch enig gevoel voor urgentie krijgen....

Vertegenwoordigers in schoenen

Bekijk het volgende filmpje maar eens. Het gaat niet goed met de boekenverkoop.

Het deed mij denknen aanhet verhaalje over de vertegenwoordigers in schoenen.

Een fabriek in schoenen stuurde eens twee vertegenwoordigers naar het donkere hart van Afrika. De opdracht was om uit te zoeken of de Afrikaanse markt geschikt was voor de verkoop van schoenen. Na een maand kwamen beide vertegenwoordigers terug. Beiden brachten verslag uit bij de directeur.

De eerste vertegenwoordiger zei: "Dat wordt niks in Afrika! NIEMAND draagt daar schoenen. Vergooi uw geld niet en ga niet naar Afrika." Toen mocht de tweede vertegenwoordiger zijn verslag uit brengen. Hij was enthousiast. "Oh, directeur, Afrika wordt een gouden markt. NIEMAND draagt daar schoenen. Iedereen heeft daar nog schoenen nodig! We moeten zo snel mogelijk naar Afrika."

Tja, wie heeft er nu gelijk? Met welke ogen kijk je naar de werkelijkheid.

Wat dichter bij huis: Het gaat slecht met de boekenbranche.... Er worden minder boeken verkocht. Kans of bedreiging?

Verkeerd verbonden

Het is aan het begin van de avond. Ik ben aan het trompet spelen. Mevrouw D. komt de kamer binnen. Ze zegt dat ik een aantal keer ben gebeld op mijn werktelefoon. Misschien moet ik er even naar kijken. Ik word voor mijn werk niet vaak gebeld ’s avonds. Dus als dat wel zo is, is er meestal dan ook echt wat aan de hand.

Het nummer dat me heeft gebeld is uit Nijmegen. Het staat me niet bij dat ik onlangs belangrijke dingen heb gedaan in Nijmegen. Dus waar gaat dit over? Ik beluister de voicemail die is achtergelaten. Een krakerige oude vrouwenstem zegt: “Oh, ik ben het hoor. Niks aan de hand!”.

Een glimlach verschijnt op mijn gezicht. Ze heeft me weer gebeld. Het begon een jaar geleden. Ik was onderweg in de auto. Een nummer uit Nijmegen. Ik neem op en inderdaad dezelfde krakerige oude vrouwenstem. “Ach verkeerd verbonden zegt ze.”. “Geeft niets”, zeg ik en ik wens haar nog een fijne dag. Even later belt ze me weer. Ik neem opnieuw op. “Hè, die vervelende telefoonnummers ook”, zegt ze tegen mij.

Sindsdien belt ze me zo’n één keer per maand. Ik weet niet hoe ze heet. Want als ik zeg, wie ik ben, zegt zij al dat ze verkeerd verbonden is. En ze heeft me inmiddels zo vaak gebeld dat ze zelfs mijn voicemail inspreekt als ze verkeerd verbonden is. Het nummer dat ze wil bellen, is het nummer van haar zoon. En als ze mij belt maakt ze ergens een fout midden in het telefoonnummer. Dat hebben we al eens uitgezocht.

Als ze weer gebeld heeft, fantaseer ik wel eens wie ze is. Ik zou haar kunnen bellen en het kunnen vragen. Maar ik doe het niet. Dan is alles weg. Weg alle fantasie. Weg alle breekbaarheid. Ze mag me nog heel vaak bellen. Ik zal haar even vaak weer succes wensen.

Ik voel mij niet verkeerd verbonden.

Foto: Tobias Leeger