De digitale wapenwedloop, of hoe leerling terugslaat

Wie is er slimmer: de docent of de leerling. Er is een heuse digitale wapenwedloop. De leerling knipt en plakt van internet. De docent zet vervolgt een echte plagiaatdetector in. En tja, wat doet vervolgens de leerling?

De leerling slaat terug. En zo begint de digitale wapenwedloop. Zaterdagavond - op weg naar de halve marathon in Zwolle - hoorde ik bij Radio Online de volgende tip: Corrupted-files.com. Ik heb hardop gelachen in de auto.

Want corrupted-files.com is de volgende stap in de digitale wapenwedloop. Bij Corrupted-files kun je namelijk corrupte bestanden kopen. En wat is nu het nut daarvan? Ik weet niet wanneer u uw huiswerk maakte, maar bij mij was dat toch vooral de laatste avond voordat het ingeleverd moest worden.

Dat inleveren gebeurt steeds vaker digitaal. In een word-bestand bijvoorbeeld. En dat bestand mail je naar je docent. Die verzamelt ze allemaal en gaat ze vervolgens eens lekker bekijken. Tussen dat verzamelen en dat bekijken zit natuurlijk nog wel enige tijd.

En wat nou als blijkt dat je docent het bestandje niet goed kan openen? Het bestandje blijkt corrupt te zijn. De docent mailt naar de leerling dat ie het bestandje niet kan openenen en vraagt of de leerling het nog een keer kan sturen.

Nou, ik weet zeker dat de leerling minstens een week gewonnen heeft om alsnog zijn werkstuk te maken. En tja, een beetje slimme leerling leent dan natuurlijk een werkstuk van een andere leerling, verandert wat zinnen en levert het alsnog in.

Tja, ik kon natuurlijk niet laten om dat zelf eens te proberen. Dus op naar corrupted-files.com. Met je creditcard (hmm, minpuntje voor leerlingen) koop je voor $ 3,95 een complete set corrupte bestanden. Je kunt kiezen uit een werkstuk van 2, 5, 10, 20 of 40 pagina's.

Wilt u zien hoe een corrupt bestand eruit ziet? Download dan hier mijn werkstuk!

Ik ben benieuwd naar de volgende stap in deze digitale wedloop. Want denk u? Hoe gaan de docenten terugslaan?

Een stemmige vrouw?

Ooit wilde ik zelf fotograaf orden maar werd afgewezen voor de fotoschool. Gebrek aan talent en te jong. Ik blijf echter van mooie foto's houden. Foto's vertellen vaak bijzondere verhalen. En aangezien mediawijsheid tegenwoordig een belangrijk onderwerp is voor bibliotheken en onderwijs, wil ik onderstaande foto jullie niet onthouden.

Deze foto - van het persbureau AFP - stond zaterdag in de Volkskrant.


Sorry voor de kwaliteit. Maar krantefoto's scannen is ook een vak.

Ik vind dit een prachtige foto met verschillende lagen. Op de foto staat een vrouw uit Teheran die zojuist gestemd heeft. Dat bewijst zij door haar vinger te laten zien. De inkt is moeilijk te verwijderen en daardoor kunnen mensen moeilijk twee keer stemmen en wordt fraude tegengegaan. Daarnaast toont ze haar paspoort. Op de achtergrond zien we een fraaie Perzisch georiënteerde muur.

Op haar paspoort staat een bijzonder schattig fotootje van deze vrouw maar dan met een zwarte hoofddoek. De pasfoto staat in schril contrast met de vrouw die achter haar paspoort staat. Ja, inderdaad nog steeds met hoofddoek (maar dat is volgens mij verplicht of minstens sterk aan te raden in Iran). Voor het overige kan ze de vergelijking met elke gemiddelde filmster doorstaan. Een hippe zonnebril, haar uiterlijk is goed verzorgd als je op haar wenkbrauwen af mag gaan. Hier staat een zelfverzekerde vrouw die haar democratisch recht heeft uitgeoefend.

De foto toont prachtig twee kanten van een samenleving. De vrouw in het paspoort doen ons toch vooral nog denken aan een streng Islamitische staat waar de kromzwaarden nog dagelijks gebruikt worden. De vrouw die gestemd heeft doen ons denken aan een moderne staat waar democratie en gelijkheid van rechten goed geregeld zijn.

Bibliotheken en onderwijs vinden het belangrijk om burgers te helpen om goed om te gaan met de media. Eén van die aspecten van mediawijsheid is mediabewustzijn. Daarmee wordt bedoeld dat je je bewust ben van de keuzes die media maken.

Mijn beeld van Iran was ouderwets. Mijn hoofd was nog bij die vrouw ín het paspoort en niet achter het paspoort. Tegelijktertijd weet ik dat beide werelden bestaan. Die van de vrouw ín het paspoort en die van achter het paspoort.

Het is een gewone vrouw. Een vrouw die niets met het nieuws te maken heeft. Een mens zoals u en ik. Mensen die het nieuws niet maken. Dat doen de Obama's, Sarkozy's en de Ahmadinejad's van deze wereld.

En daarom is deze foto zo leuk. Omdat met dat ene beeld zoveel verteld wordt, wat niet verteld kan worden. Waarom niet? Omdat het geen nieuws gevonden wordt.

Daarom doen we dus aan mediawijsheid.

Mag je de crisis ontkennen?

Crisis? Welke crisis? Marc Heleven - creativiteitsspecialist - heeft 37 manieren op een rijtje gezet om positief tegen de crisis aan te kijken.

37 ways om anders naar de crisis te kijken.

View more OpenOffice presentations from Marc Heleven.

En wat kunnen wij daar van leren in de bibliotheek? Hoe slaan wij munt uit de crisis? Maken wij al reclame in de trant van: "Vindt u uw eigen boekenkast ook zo duur?" Organiseren wij al ruilbeurzen voor boekenliefhebbers? Leuk om de gedachten maar eens over te laten gaan.

De feestweek : deel 2

In december maakte ik een blogpost met als titel "de feestweek". De afgelopen week had veel weg van die week.

Maandag 10.30 uur

We starten met een presentatie voor een grote school voor Voortgezet Onderwijs in Hengelo. Een gesprek op strategisch niveau. We gaan weg met afspraken dat we de ICT-beleidslijnen van de school als uitgangspunt nemen voor een notitie van de Twentse bibliotheken. Dat is een prima opstapje voor een vervolg.

Maanddag 12.30 uur

Een tweede presentatie voor een school uit Enschede. Er is een locatiedirecteur en een mediathecaris. Dit is een oriënterend gesprek. Het is een opstapje naar een gesprek met de algemene directie.

Dinsdag 9.00 uur

Ah, kijk eens aan. Ik mag echt nog twee uurtjes aan mijn bureau zitten. Echt werken wordt het niet. Er zijn allemaal collega's die ik weer moet spreken.

Dinsdag 11.00 uur

Ik reis af naar Hengelo voor de Alles-is-liefde-workshop met de film Amélie als uitgangspunt. Benieuwd naar wat het is? Lees het verslag van Scribbles. Ja, inderdaad een dolle boel maar ook met veel leuke ideeën. Chapeau voor dit team. Want ze zijn voor het eerst bij elkaar en komen toch al tot prima resultaten. Dat betekent dat als ze op elkaar ingespeeld raken, er ook nog eens veel in het vat kan zitten. Dat wordt dus smullen in een vervolgsetting. Na afloop een borrel met collega's.

Woensdag 8.30 uur

Van een collega krijg ik een project overgedragen. Het gaat om Biebwijz. Een leuk project dat Nicole Verkerk al een paar jaar stapsgewijs verder brengt. De verwachting is dat we hier ook met een soort Biebsearchvariant voor het primair onderwijs gaan komen. Leuke ontwikkelingen!

Donderdag 9.30 uur

We houden een presentatie voor een scholengroep in Oldenzaal en omgeving. Ditmaal hoef ik alleen af te trappen en neemt mijn collega Annemarie van Essen het stokje over. Ze is nu twee maanden aan het werk voor Biebsearch maar houdt een puike presentatie.

Donderdag 15.30 uur

Tussen de middag zit ik in Zwolle om de presentatie met Nicole Giling, Marcel Mentink en Tineke van Ham voor ter bereiden. Die middag presenteren we een voorstel bij het Zwolse Thorbeckecollege. Daar doet Nicole het woord. En met verve. Want we gaan weg met de vraag om een contract op te stellen.

Vrijdag 11.30 uur

Deze dag staat in het teken van een werkbezoek van een tweede-kamerlid van de SP. Hij bezoekt Overijssel samen met zijn fractiemedewerker. Ik leg samen met collega's van Deltion het Biebsearchverhaal uit. Hij is kritisch, stelt de juiste vragen maar is wel onder de indruk.

En dan... breekt het Pinksterweekend aan. En na het Pinksterweekend:

Dinsdag 9.30 uur

We trappen af voor de tweede Biebsearchconferentie. Ditmaal 90 mensen uit de bibliotheekwereld en het onderwijs. Een ochtend lang laten we zien wat we het afgelopen jaar bereikt hebben. En dat is leuk om te doen. Want we hebben altijd zoveel te doen met vooruit kijken dat we dat achteruit kijken helemaal vergeten.

Het leuke is dat ik er zoveel Biebsearchcollega's bij heb gekregen: de Annemarie's, JaapJan, Marcel, Nicole, Eric en nog een paar die staan te popelen. Allemaal vertellen ze het Biebsearchverhaal.

Ook inhoudelijk zijn we veel opgeschoten. Er zijn veel meer dingen uitgewerkt. We werken met veel meer bibliotheken samen.

Oh, er is nog zoveel te doen. Maar gelukkig ook al zoveel bereikt. Af en toe ook maar eens van genieten.

Lang leve het irrationeel collectiebeleid

Ik heb een voorliefde voor de boeken van Mike Dash. De afgelopen weken las ik het boek over de tulpenkoorts. De tulpenkoorts is een kortstondige speculatie met tulpenbollen in Nederland in 1635. De tulpenkoorts of tulpenmanie vertoont grote trekken met beurskrachen en kredietcrises. Dat boek las ik overigens nadat ik het boek Tulpenkoorts had gelezen. Tulpenkoorts schijnt een filmscript te zijn dat door Spielburg verfilmd is. Dat heb ik blijkbaar weer gemist.

Het eerste boek van Dash waar ik mee in aanraking kwam was het boek over de ondergang van de Batavia. Dat is een morbide geschiedenis over muitende scheepslui van een gestrand VOC-schip. Het is waar gebeurd met toch nog een happy end.

Wat mij telkens treft bij de boeken van Dash is de uitgebreide bibliografie en het notenapparaat waarin je precies kunt teruglezen hoe hij het boek heeft opgebouwd en dat elke feit klopt. Die lijst heeft iets machtigs. Want al die boeken die op die lijst staan zou ik kunnen opvragen. Ik zou me opnieuw kunnen verliezen in de geschiedenis. Ik kan controleren of Dash zijn werk goed heeft gedaan. Ik had zelf Dash kunnen zijn.

En elke keer sta ik weer versteld van de hoeveelheid informatie die bibliotheken en archieven met elkaar bewaren. In het boek over de tulpengekte wordt onder ander de Stadsbibliotheek Haarlem nog een keer bedankt.

Dat machtige gevoel om zoveel bronnen bij elkaar te hebben was mij de reden om ooit te kiezen voor bibliotheekwerk. Met dank aan Boudewijn Büch die in zijn programma's de meest bizarre bibliotheken en archieven uitploos. En overigens dank voor de scholen die mij afwezen (fotoschool en de etalageopleiding).

Helaas moeten bibliotheken steeds rationeler collectioneren. Ik snap dat heel goed, er zullen ook heel veel mensen blij mee zijn. Maar een paar weken geleden stuitte ik op iemand die trots verkondigde het irrationele collectiebeleid aan te hangen.

Die aanhanger van het irrationele collectiebeleid was Willem Jaap Zwart, de voorzitter van de CD-uitleen in Enschede. We hebben met de Overijsselse bibliotheken een deal gesloten met deze club. We zijn een afkoopbedrag overeengekomen waardoor we kunen regelen dat alle cd's en lp's van deze club (ruim 60.000) gratis geleend kunnen gaan worden door Overijsselse klanten.

Voor de gelegenheid was ik mijn oude platencollectie nog maar eens doorgelopen. Het blijkt dat wat toen mode was, nu al niet meer of zeer slecht te krijgen is. Een specifiek plaat van Tom Waits, Johnny Guitar Watson, de Pixies of het obscure Dockumer Lokaeltsje (nee, niet het nummer maar het bandje), ze zijn bijna allemaal nog maar op één plek te krijgen in Overijssel: de CD-uitleen in Enschede. Illegaal downloaden kan op onderdelen maar geeft geen dekkend beeld.

Het is hartstikke goed dat bibliotheken rationeel collectioneren. Dat betekent belastingcenten worden gestoken in materialen die mensen graag willen gebruiken. Maar diep in mijn hart ben ik even blij met al die gekke instellingen die het irrationele collectiebeleid propageren.

Zo, nu op zoek naar de dagboeken van Kapitein Cook. En inderdaad, ik kom uit de het Stadsarchief en Atheneaumbibliotheek. Ook zo'n instelling met irrationeel collectiebeleid. Koesteren die instellingen!

Het equivalent van rokjesdag: Sjaaltjesdag

De ontslapen Martin Bril introduceerde tot vreugde van mannen en tot wanhoop van vrouwen: rokjesdag. Rokjes die op de eerste mooie warme dag van het jaar uit de kast moeten. Een dag waarop de lentekolder nationaal wordt afgekondigd.

Nu heb ik tot grote vreugde van mijn vrouw een aantal sjaaltjes aangeschaft. Het effect is even sterk als rokjesdag. Er wordt mij 's ochtends smekend gevraagd dat sjaaltje weer om te doen.

En nog erger. Ik verschijn op covers van tijdschriften en krijg aangeboden om mijn eigen tijdschrift te beginnen.

U gelooft het niet? Klik dan maar hier.

Volgens mij heeft mijn vrouw de lentekolder....

Dus mannen: op naar sjaaltjesdag!

Online bestellen: Klik dan hier en kies voor mannen en accessoires

De mysterieuze krachten van het bibliotheekwerk : deel 4 : Tonnie Peters

In de mysterieuze krachten van het bibliotheekwerk gaat het altijd over mensen die je niet snel op de voorgrond ziet. En ondertussen verzetten ze bergen werk.

Zo iemand is Tonnie Peters van de OBD. Tonnie werkt op de "inlichtingenafdeling" van de OBD. Parate kennis schijnt een uitstervende eigenschap te zijn. Tonnie is gelukkig nog behept met een flinke portie. En dan met name op het gebied van de geschiedenis van Overijssel. Zelf zal hij dat direct ontkennen en hij weet zeker vijf mensen te noemen die nog meer weten. Maar voor mensen zoals u en ik weet Tonnie ongelofelijk veel. En wat ie niet weet, weet hij wel weer te vinden. Collega's doen nooit tevergeefs een beroep op de speurcapaciteiten van Tonnie. Het schijnt zelfs zo te zijn dat er klanten zijn die speciaal naar Tonnie vragen.

Sinds de 23dingen kruipt Tonnie wat uit zijn schulp. Zo heeft hij twee blogs in de lucht. De eerste en langstlopende is die van Transisaliania. Hij gaat in op serieuze en minder serieuze onderwerpen uit de geschiedenis van Overijssel. Dat lardeert hij met materialen uit collecties. Als je het leest wordt je gewoon enthousiast van de archiefmaterialen en op mij heeft het hetzelfde effect als de uitzendingen van de overleden Boudewijn Büch.

Zo was ik laatst te gast bij iemand die tegenwoordig woont in huize Rollecate in Dedemsvaart (zie foto). En Tonnie blijkt daar dan al weer over geschreven te hebben. Kom ik dan achteraf achter.

Zijn tweede en relatief jonge blog gaat over tijschriften van historische verenigingen. De inhoud van nieuwe nummers wordt aangestipt.

Er zijn collega's die mij hebben gevraagd of we deze blogs niet kunnen meeindexeren in onze zoekmachine. En daar ben ik het van harte mee eens. Dus stop deze informatie maar in onze aquabrowser. Een mooie aanvulling op alle erfgoedmaterialen.

Tonnie neemt ongelofelijk veel informatie tot zich. Dan zou je denken dat hij ook veel meningen kan verkondigen. Maar daarin is Tonnie heel voorzichtig. Als hij een mening verkondigt begint hij daar altijd heel voorzichtig mee. Hij geeft zich niet direct bloot. Toch is hij ongelofelijk sociaal en is al tijden lid van de ondernemingsraad. Zet zich met hart en ziel in voor mensen. Geen grote woorden maar wel veel doen.

En wat doen wij om de Tonnies van deze wereld een hart onder de riem te steken? Precies, wij doen waar wij goed in zijn: het van de daken schreeuwen! Tonnie bedankt!