'Nobody understands the cloud!' Hoe Apple mijn leven overnam, deel 2

Dank allemaal voor de vele tekenen van medeleven. Het is duidelijk dat zelfs 'Mediacoaches' het nog lastig vinden om mij uit te leggen wat ik nu wel of niet moet doen op mijn iPhone.

Precies op dit moment maakt Apple bekend dat ze een groot datacenter in de Eemshaven gaan bouwen. Dat zijn dus de gebouwen waar alles van de  'cloud' komt te staan.

Een andere leuke tip die ik kreeg, was de volgende. Begin augustus kwam de film 'Sex tape' uit in Nederlandse bioscopen. Het gaat over een stel dat iets precairs kwijt raakt in de cloud. Als ik u vertel dat de film is gebaseerd op waargebeurd verhaal gelooft u me direct. De werkelijkheid ligt altijd dichter bij de fictie dan we denken. De man roept uit in de trailer 'Nobody understands the cloud. It's a mystery!'

Misschien goed om de film toch maar even te kijken en anders even te wachten op de DVD. Hoewel...ergens in de cloud moet ie toch te vinden zijn?

Hoe Apple mijn leven overnam....

De afgelopen weken bekroop mij steeds meer een vervelend gevoel. Een gevoel van hoe ik de controle over sommige delen van mijn leven kwijt raakte. Ik neem u even mee met hoe dat gevoel ontstond.

Naaktfoto's via iCloud
Het begon met het bericht dat naaktfoto's van beroemdheden waren gestolen via een lek in iCloud. Het lek is inmiddels gedicht, maar je moet dat wel zelf instellen. Hoewel ik geen naaktfoto's heb, deed het mij wel even kijken hoe ik nu eigenlijk zelf op iCloud zit? Weet u het van uzelf? Ik niet.

En hoe zit het bij uzelf?
Ik open mijn iPhone 5 en klik naar instellingen en ga naar iCloud. Ik krijg dan dit te zien.

iCloud staat dus niet uit en ik heb er blijkbaar ook ooit een account voor aangemaakt. En is iCloud gekoppeld aan je AppleID? Mij staat bij dat iCloud handig was als backup. Als je iPhone ooit stuk gaat of je heb een nieuwe, kun je via iCloud je contacten en instellingen makkelijk terug krijgen. De meeste dingen heb ik uit staan.

Als je het uit zet, raak je kwijt
Maar ik zie dat ik mijn foto's toch 'Aan' heb staan voor iCloud.Ik klik daar eens op door. En krijg het volgende scherm.

Okee, mijn foto's die op mijn iPhone staan, zitten dus in de cloud en fotodeling staat aan. Om eerlijk te zijn: ik heb geen flauw idee wat dit betekent en ik kan me ook niet herinneren dat ik dit ooit zelf bewust heb ingesteld. Maar goed, ik wist ook niet meer dat ik een iCloudaccount had aangemaakt.

De opties fotostream en fotodeling staan beide aan. Als ik probeer de fotostream uit te zetten, krijg ik de melding dat ik dan al mijn foto's in de fotostream op mijn iPhone kwijt raak. Niet echt een mededeling waardoor je dit snel uit zult zetten. Fotodeling kan ik makkelijk uit zetten, maar geen flauw idee wat de consequenties zijn. Kortom, ik vol me een absolute digibeet in het beschermen van mijn privacy.

Geef u wachtwoorden en creditcardnummer aan Apple
Ik ga terug naar het menu van iCloud. En zie nog de optie sleutelhanger. Die staat bij mij uit. Maar als je dit aanklikt zie je dit.

 

Sleutelhanger is een optie om je wachtwoorden en creditcardgegevens op te slaan. Die optie heb ik uit staan. Ik voel er niets voor om al mijn wachtwoorden, laat staan credit card gegevens aan een derde partij te geven.

 

En zo gaat het nog even door. Ik kan zien hoeveel ruimte ik heb opgeslagen en schrik daar toch wel van: 3,5 Gb. Ik zie dat mijn complete Whatsappgeschiedenis bij iCloud geparkeerd is. En langzamerhand wordt mij duidelijk dat wie de standaardinstellingen van Apple volgt eigenlijk al zijn gegevens bij Apple heeft liggen: mail, foto's, creditcardgegevens, belgegevens, alle contacten en zelfs complete Whatsappgeschiedenis. 

 

Geen idee wat ik aan het doen ben...

Het meest ergelijke is, dat ik eigenlijk niet weet wat ik aan het doen ben. Ik voel mij absoluut niet mediawijs. Ik heb geen idee waar ik goed aan doe: juist zoveel mogelijk via Apple delen of juist zo min mogelijk. De voorstanders zullen zeggen dat het zo handig is en dat je Apple absoluut kunt vertrouwen.

 

Het stomme is ook dat ik een aantal mensen ken die zich hard maken voor allerlei privacy op internet maar dat die ook allemaal met een Apple werken. Ik ben benieuwd hoe die hun apparaten hebben ingesteld.

 

iOS 8

Tot slot krijg ik een herinnering dat ik over moet stappen op iOS 8 op mijn iPhone. Hoewel ik een bloedhekel heb aan updates (je apparaat wordt altijd langzamer en meestal lost het niks op) zie ik dat iOS 8 een aantal goede verbeteringen heeft voor de fotocamera. Dat heeft mijn interesse. Tegelijkertijd zie ik dat de inzet van iCloud wordt uitgebreid. Er wordt gemeld dat je je creditcard gegevens nu met zes mensen kunt delen. Daar word ik weer niet warm van.

 

Apple weet meer van mijn leven dan ik zelf. Ik weet niet meer helemaal hoe ik mijn apparaten moet instellen zodat ik er het meest mediawijs mee om moet gaan. En ik weet zeker dat ik niet tot de domste gebruikers behoor.

 

De Cirkel 

Ik lees momenteel het boek 'De cirkel' van Dave Eggers. Het gaat over een bedrijf dat een monopolie heeft op de wereldwijde internetactiviteit inclusief alle betalingsverkeer.  Lees de recensie over het boek maar eens, de overeenkomsten zijn opvallend. Ook niet echt goed voor je gemoedsrust.

 

Ik ben geen complotdenker maar ben me door de afgelopen week meer bewust dat ik zelf nog meer aandacht moet schenken aan hoe ik met gegevens omga en dat ik niet weet hoe alles werkt. Als dat voor mij geldt, geldt dat voor hele grote groepen van de samenleving. De afgelopen week hielp ik mijn ouders met een virusscanner en mijn oudste dochter had hulp nodig bij haar eerste eigen aanvraag voor zorgtoeslag.

 

Mediawijsheid bitter noodzaak

Nog steeds hoor ik wethouders zeggen dat iedereen zijn weg wel vindt op internet. Ik geloof er niks van. Ik geloof eerder dat de systemen aan de macht zijn. Systemen waar velen van ons zich zo goed mogelijk door heen worstelen maar waar die velen niet doorgronden.  

 

Gebrek aan kennis lijdt tot achterdocht zoals u ziet en tot verlies aan regie in je eigen leven. Ik heb het zelf maar weer eens mogen ervaren. En veel anderen zullen dit dus veel vaker meemaken. Zolang Apple meer weet over mijn leven, dan ikzelf, is brede scholing in mediawijsheid in Nederland bittere noodzaak.

De bibliotheek is de enige bank waar rendementen uit het verleden wél een garantie geven voor de toekomst

Zoals u misschien weet, op 1 september begon ik als interim directeur in Deventer. Mijn eigen stad. Een klus voor een periode van vier maanden. Op 1 januari moet een vaste opvolger gevonden zijn voor Jos Debeij.

Vier maanden waarbij ik gewoon weer aan de voorkant van het bibliotheekwerk meedoe .Nou ja, meedoen.... twee dagen per week dan. Er liggen nog een paar andere klussen voor me naast Deventer. Aan de voorkant van bibliotheekwerk dus. Daarmee bedoel ik dat je direct kunt zien wat het effect is van wat je doet (of nalaat) als bibliotheek.

Afgelopen zaterdag deed Deventer  - als eerste bibliotheek -mee aan het voorleesrecord voor vaders. Acht bibliotheken strijden om de eer om zoveel mogelijk vaders te laten tekenen voor extra aandacht voor het voorlezen aan hun kinderen. Het voorleesrecord voor vaders is een initiatief van de Leescoalitie waar bibliotheken deel van uit maken. Op de website Vaders Voor Lezen schrijven zij over de reden van dit initiatief:

Uit onderzoek komt naar voren dat ouders de grootste invloed hebben op het leesplezier van hun kinderen. Ruim een kwart van de ouders in Nederland leest helemaal niet voor. In gezinnen met belangstelling voor voorlezen, is de moeder in 65% en de vader in 8% van de gevallen degene die dit het vaakste doet. 17% van de ouders leest ongeveer even vaak voor. In 10% van de gezinnen worden kinderen het vaakst voorgelezen door een ander familielid (opa, oma, oom, tante) of iemand buiten de familie (oppasser, leraar).

Tja, en dan fiets je op zaterdagochtend om half 10 naar de bibliotheek. En je denkt: gaan die vaders op zaterdagochtend inderdaad komen? Een uurtje later zijn de twijfels weg: er is te weinig ruimte om alle buggy's en kinderwagens kwijt te kunnen. Er is gelukkig meer dan genoeg ranja. Schrijfster Anke Kranendonk warmt de vaders op met een paar leuke oefeningen en Leo Blokhuis is een fantastische interactieve voorlezer.

Soms is het leven van een bibliotheekdirecteur simpel: genieten van wat de bibliotheek voor mensen kan betekenen. Over vaders die hun geluksmomentje pakken en hun handtekening zetten om meer voor te lezen.

Dat goede leven is natuurlijk alleen mogelijk omdat allerlei mensen als Hetty, Jutta en Agnes, het bibliotheekcafé Koek en Boek en de organisatie van Vaders Voor Lezen weer alles perfect geregeld hebben. En de voorleesvrijwilligers van Boekstart die een hoop vaders over de streep hebben getrokken. En dan vergeet ik er vast nog een paar.Ondertussen maakt ons inwonende partner Deventer Radio en Televisie er gewoon weer een leuk tv-item van.

Aan de voorkant van het bibliotheekwerk dus. Niks ten nadele van de projectteams die ik het afgelopen jaar leidde, nieuwe concepten die we verzonnen of  schier onmogelijke problemen die we oplosten. Er smaakt weinig zo zoet als zien dat je mensen blij in een zaal zitten en dat je weet dat je ondertussen hun leven aan het verrijken bent.

Soms vergelijk ik bibliotheek met een bank. Een beetje linke vergelijking tegenwoordig, ik weet het. Maar geen bank van cijfers - zoals die andere banken - maar van letters. De bibliotheek is de enige bank waar rendementen uit het verleden wél een garantie geven voor de toekomst. De bibliotheek is een prima spaarplan voor de toekomst van kinderen En de bonus van bibliotheekdirecteuren bestaat dan ook niet uit opties maar uit lachende kinderen. Ik teken er voor.

Betty Glover Library Workout: schudden met die billen...

 

Uit de oude doos (1987): Geen betere spot, dan zelfspot.... Dus koop die VHS-tape!

Het einde van het klaslokaal?

In een onderzoek toekomstbeleid voor bibliotheken werd mij ooit gevraagd hoe de wereld er in 2028 uit zou zien en wat de bibliotheek op dat moment zou doen? Ik stelde de tegenvraag of in 2028 klaslokalen nog zouden bestaan? Om eerlijk te zijn: daar kwamen we op dat moment niet uit.

Artikel Wired
We waren er van overtuigd dat het onderwijs fundamenteel zou veranderen: maar of het in 2028 al weg zou zijn, bleef een open. De nieuwsbrief van Expanding Visions wees me deze week op een artikel in Wired. Het artikel gaat over zes scholen die afsheid hebben genomen van het klaslokaal.

Scholen die werken als een Blue Men Group, scholen die kinderen de maatschappij in sturen om te leren, scholen die meer bordspelletjes spelen en scholen die van school een game maken. Allerlei manieren die het einde van het klaslokaal lijken in te luiden. Leuk om te lezen, vooral ook in de variëteit van de oplossingen.

Is het klaslokaal echt weg, of toch niet?
Of toch niet? Wie goed leest, ziet nog steeds dat het onderwijs is waar kinderen in een groep werken met een docent erbij. Mijn vraag is nog steeds niet beantwoord: is er in 2028 nog een klaslokaal?

En wie goed leest, ziet opvallend veel overeenkomsten met vragen die over bibliotheken gesteld worden....

Foto: Kconnors

Er zijn op deze aarde meer mobiele devices dan tandenborstels...

... u leest het goed. Er zijn op deze aardkloot meer apparaten die met wifi werken dan tandenborstels. Telt u uw eigen huis maar even na.

Eric Qualman maakt al tijden lang een update van bovenstaande film met een update van de laatste feiten over social media. Kijkt u maar weer even mee: Facebook is nog steeds in grootte het derde land van de wereld, relaties worden digitaler en de 4 P's in de klassieke marketing worden vervangen door de 4 C's.

Meer weten? Kijk het filmpje.

Van Swelmen: ‘Geen participatie maar Maserati’

 

De immer erudiete directeur van de Bibliotheek van Oppendam laat ook nu zijn licht weer schijnen over futiele trends en over het paard getilde maatschappelijke ontwikkelingen. Dus zo ook nu, over ‘De participatiesamenleving’.

Klinkklare nonsens zijn het! Dat hele gedoe rond die participatiemaatschappij. En hoe komt het, dat zelfs weldenkende bibliothecarissen zich laten meeslepen met die nieuwlichterij? Hebben ze dan echt niet door dat dit een paard van Troje is? Houd die participatie dus buiten uw bibliotheekmuren!

Participatie is bezuinigen 2.0
Participatie is niets anders dan bezuinigen 2.0! Een slimme manier om u op de snelste manier van uw subsidiepenningen af te helpen. Vroeger heette bezuinigen nog ‘heroverwegen’ of ‘herijken’. Tegenwoordig zijn er hele andere signaalwoorden die de bezuinigingswolf in participatieschaapskleren aankondigen. Hoed u dus voor: actief burgerschap, burgerinitiatief, terugtrekkende overheid, onderlinge hulp, kracht van burgers, empowerment, society 3.0, deeleconomie, doe-democratie, sociaal doe-het-zelven, de moestuinsamenleving, burgers 2.0 en zelfbeheer. Zodra u die woorden hoort bij uw gemeente, weet u dat u volgend jaar gewoon uw eigen vrijwilliger bent geworden. En zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb!

Maar ach, ik ben de beroerdste niet. Ik zou Van Swelmen niet zijn als ik u niet ook een redelijk alternatief zou bieden. Uw gemeente wil gewoon bezuinigen op de bibliotheek. En daar zijn ook opties genoeg voor. Er zijn nog altijd 165 bibliotheekorganisaties met allemaal een eigen directeur, verschillende tarieven, verschillende voorwaarden, verschillende bibliotheeksystemen, verschillende inrichtingsformules, verschillend collectiebeleid, verschillende ‘landelijke’ campagnes en zelfs verschillende cao’s. Dat kan echt anders.

Het goede alternatief
Andere sectoren zijn ons al voorgegaan: het onderwijs, de zorgsector en de woningcorporaties. Wat was daar de toverformule? Opschalen! We hebben helemaal geen 165 directeuren nodig. Echt waar, met een paar Van Swelmens red je het wel. Ik durf zelfs de stelling wel aan: ‘met één Van Swelmen red je het ook’. Het zou een zegen voor de branche en het land zijn. Eén beleid, één systeem, één pas, één directeur.

Geen participatie maar Maserati

Eén directeur die uiteraard wel een stevig arbeidsvoorwaardenpakket heeft. Er is immers geduchte concurrentie van de zorg, het onderwijs en corporaties. Als u het niet erg vindt, bestel ik dus vast die nieuwe lease-auto. Geen participatie-samenleving maar een Maserati-samenleving. Ik ben uw man!

Deze column verscheen speciaal voor het tijdschrift Durf! van de Brabantse bibilotheken. Een nummer over Participatie en Samenleving. We bevelen natuurlijk het hele tijdschrift aan! Lees dat hier!