Instortende pilaren van boeken, huilende boeken, lopende boeken en vliegende boeken. Alles kwam voorbij in de oude bibliotheek van Doetinchem. Dit geflankeerd met mechanische drumcomputers van tonnen en hamers en een elektrische zingende zaag.
Theatergroep Bot tekent al enkele jaren voor het programma 'Het geluid van' waarbij telkens gebouwen die zich bevinden in een fase van 'tussentijdelijkheid' als podium worden gebruikt. Gebouwen waar de lucht van de oude functie nog in zit maar die op weg zijn naar hun nieuwe functie. En zeg nou zelf, dan ben je bij een bibliotheek aan het juiste adres.
Mijn vakantie zit erop. Het gewone leven begint weer. Mijn laatste vakantiedag besteedde ik met een dagje vrijwilligerswerk. De theatergroep Bot gaat een nieuwe productie maken in de serie 'Het Geluid van...' Dit keer in de oude bibliotheek van Doetinchem.
De teaser van deze productie vind je hierboven. In de serie 'Het Geluid van...' worden altijd panden gebruikt als muziekinstrument. Panden die zich in de 'tussentijd' bevinden. Hun oude functie is eruit maar de ziel van het pand is nog steeds niet verdwenen. En die ziel laat men met muziektheater nog één keer tot leven komen.
Eerder speelden ze in de oude kassen, een oude ambachtsschool, een oude boerderij, een oude silo, een oud koelhuis en nog veel mee. Een mooi beeld geeft bovenstaande filmpje van Omroep Gelderland over de productie rond Boerderij IJzerman.
De bibliotheek in Doetinchem is een jaren '70 pand. Open en bruin. Gebouwd in de tijd waarin de verzorgingsstaat in volle opbouw was, de samenleving maakbaar en sociale mobiliteit snel groeide.
En dat is natuurlijk voor een bibliotheek een prachtig gegeven. Hoeveel mensen leenden hier geen boeken, hoeveel passies voor schrijvers of onderwerpen zijn hier niet tot stand gekomen en hoeveel mensen zijn niet gevormd door wat ze hier hebben gelezen, beluisterd of gezien.
Tegelijkertijd is veel veranderd. De bibliotheek van de jaren '70 bestaat niet meer. Sommige mensen kijken met weemoed achterom. Anderen zien gouden kansen voor de toekomst. Beiden kunnen bestaan. Nou ja, een prachtig thema om mooie liedjes bij te maken.
De bibliotheek is echter helemaal leeg. Hun vraag was of het mogelijk was om een paar duizend boeken ergens vandaan te toveren. Die vraag kreeg ik twee dagen voordat ik op vakantie ging. Via twitter stelde ik de vraag en gelukkig vond ik een vriendelijke bibliotheek die in één van de magazijnen nog veel materiaal had staan. dus toch ik een dag met de jongste dochter en een bus van eigen Rijnbrink naar Friesland. Het werd een heuse roadtrip.
Ondertussen kwamen uit onze eigen organisatie ook nog materialen beschikbaar. Alles bij elkaar iets van 5.000 tot 6.000 afgeschreven boeken die ingezet zullen worden bij deze theaterproductie.
Voor mij weer een bevestiging hoe je uit het niets met veel hulp weer iets kunt creëren. Dank aan al die mensen die geholpen hebben!
Wie er naar toe wil: de voorstelling zal zijn van 17 tot 20 september. Bestellen kan hier. Vorige edities waren snel uitverkocht dus wees er snel bij!
De muziekvrienden van Bot, heb ik al wel eens vaker in het zonnetje gezet. Hoe je van een schijnbaar zooitje ongeregeld een symfonie met kippenvel maakt, is wel ongeveer hun specialiteit. De afgelopen jaren maakten ze in een hoog tempo de serie "Het geluid van..." In die serie maken ze muziektheatervoorstelllingen in gebouwen die binnenkort verdwijnen of van functie veranderen.
Zo zaten ze eerder al in de zwarte silo in Deventer, het koelhuis in Zutphen, een oude herberg in Diepenheim en in ditmaal in de Ambachtsschool in Enschede. Het kenmerk van hun voorstellingen is dan ook altijd een mengeling van weemoed naar het verleden maar ook vaak de beklemming die het verleden met zich meebracht. Dingen die vroeger niet mochten en waar we nu meewarig ons hoofd bij schudden.
Jongens
Ditmaal dus de Ambachtsschool. Een imposant gebouw in Enschede en tot enkele jaren nog in gebruik. Een school die een Dickensiaanse sfeer uitstraalt. Een school waar tienduizenden jongens met hun handen leerden werken: timmeren, metselen, loodgieten en dergelijke. Jongens met meer handigheid dan hersens. Jongens die in het gareel moesten worden gehouden. Maar bovenal: jongens. Jongens die nog mannen moeten worden. Die zichzelf een weg zoeken en hun leven nog voor zich hebben.
Wie wil, zal slagen
Wie de school binnenkomt loopt tegen een groot wandmozaiek aan met daarop de tekst 'Wie wil, zal slagen.' En daarmee is de hele sfeer weer neergezet. Geniet van de zes minuten die het filmpje duurt. Het geeft een mooie weergave van hun voorstelling die bijna een uur duurt.
BOT is nu neergestreken in Deventer. Daar zitten ze nu in een de kroeg/danscafé De Elegast. Een kelder met een roemrucht verleden en waar veel jongeren hun jeugd vierden. Die voorstelling kun je bijwonen van donderdag 27 november tot zondag 30 november. Er nog wat kaarten beschikbaar. Wees snel.
Dit weekend is het monumentendag. Er is van alles te doen. Maar één van de leukste dingen is dit weekend in Deventer te zien. In de oude Zwarte Silo - een stukje industrieel erfgoed - brengt de muziektheatergroep BOT dit gebouw letterlijk en figuurlijk tot leven.
Dat doen ze door muziek te maken met het gebouw zelf. Het gebouw wordt een muziekinstrument te maken. In het filmpje krijg je een klein idee. Wie meer wil lezen, kan naar dit krantenartikel Ik vind het prachtig.
Uit het lood geslagen liedjes. Zo noemen ze het zelf. Al eerder liet ik u kennis maken met deze bizarre muziek. Want tja, hoe zit deze muziek nu eigenlijk in elkaar? Ik zie 1) mechanisch aangedreven laarzen 2) een deurbel 3) een soort groot muziekmolentje 4) een fietspomp 5) een slijpschijf en 6) hydralisch aangestuurde kunstgebitten.
Jawel u leest het allemaal goed. En dat alles gelardeerd met een ijzersterke tekst.
En binnekort weer in Deventer te zien! Dit najaar met een speciaal project in de Zwarte Silo met monumentendag.
De tijd leek even stil te staan. Dank voor alle lieve woordjes over de vorige posts. Goed om te horen wat zo'n verhaal doet. Niet omdat het mooi is, maar omdat het iets met jezelf doet. Dat het je doet beseffen wat het leven is.
Het is raar om de draad weer op te pakken. De malle molen van het leven draait telkens door. Het leven is soms bizar. En daarom maken we maar een overgang met de muziekgroep BOT.
In de video ziet u een samenwerking van de muziekgroep BOT met de Fanfare Beatrix uit Lettele en Okkenbroek. Een gewone fanfare uit een klein lief plaatsje met een experimentele muziekgroep. Dat levert dan ook wonderlijke muziek op.
Op de achtergrond staat een machine die op de maat van de muziek serviesgoed stuk gooit. De fanfare speelt onverstoorbaar verder. Dat is het leven: de muziek gaat door maar elke seconde worden er mensen geboren en elke seconde sterven er mensen. En zo vormen mensen de hartslag van de tijd. Een schakeltje in een groot geheel.
BOT omschrijft zichzelf als volgt:
BOT is begonnen als experimentele samenwerking van Job van Gorkum en TomasPostema (twee leden uit de Arnhemse band BEU) met Geert Jonkers van OddEnjinears Amsterdam. In 2008 maakte BEU een proeve onder de vlag van productiehuis Generale Oost met als titel ‘Katrol’. Job en Tomas vroegen Geert Jonkers een klankmechaniek te maken, wat tegelijk het toneelbeeld bepaalde. Het resultaat was bijzonder succesvol.
Het smaakte naar meer, maar dan zeer geconcentreerd: met z’n drieëen plus Doan als technicus en compaan, onder de naam BOT (Beu+Odd=BOT, zo simpel kan t leven zijn). Om de proef op de som te nemen kropen ze de repetitieruimte in. Het eerste programma van een uur speelde in acht dagen negentien maal uitverkocht in de allermooiste schuur op TerschellingsOerol 2009. Voor de 100 mensen per voorstelling bleken de stukken van BOT een overrompelende ervaring, voor de muzikanten zelf was het succes even overweldigend als onwennig: dat deze markante combinatie iets goeds te bieden had was hen wel duidelijk, maar dat het zóveel snaren raakte... daar werden ze een beetje beduusd van.
Was de voorstelling op Terschelling ‘de dood of de gladiolen’, dan is het op een karrevracht gladiolen uitgedraaid.
Deze zomer nog te zien op een flink aantal festivals. Zelf wil ik ze graag nog zien op 22 augustus bij Radio Kootwijk. Wie mee wil kan zich melden.
