Begin dit jaar ging Polare failliet. Iedereen sprak er schande van. Polare had die lieve boekhandels om zeep geholpen, was de mening. Het bedrijf achter Polare was investeringsmaatschappij Procures. Procures behoort tot de hyena’s van het bedrijfsleven. Het zijn aaseters. Ze kopen slechte bedrijven op en lappen ze op en verkopen ze. Of.. ze liquideren ze en verkopen de onderdelen.
Karmac vertoont veel gelijkenis met bovengenoemde aaseter. En een simpele econoom kan je dit voorrekenen. Echter, in onze wereld lopen weinig economen rond die dit spelletje doorzien. Ik neem u even mee naar de wereld van het geld.
Gemeenten zijn technisch failliet
Laten we eens beginnen met de gemeenten. Hen staat het water aan de lippen. Door een crisis zitten we in dit land even krap bij kas. Overigens zijn velen alweer vergeten dat het de banken waren – de allerslimste ondernemers (zij verdienen namelijk geld met geld) – die ons met deze crisis hebben opgezadeld. Maar dit terzijde. Gemeenten zetten dus tering naar de nering. De exploitatie moet op orde en ze zijn technisch failliet .
Van volksverheffing naar verdienmodel
Na een oneerbaar voorstel van bezuiniging aan de bestaande bibliotheek (die dat weigert in te vullen) wordt als in een heuse aanbesteding het bibliotheekwerk gegeven aan de laagste inschrijver. Diep in hun hart weten gemeenten dat ze hun ziel hiermee verkopen aan de duivel. Want met deze stap is bibliotheekwerk geen volksverheffing meer maar een verdienmodel. En de gemeente krijgt wat gevraagd wordt: een goedkoper maar eendimensionaal product zonder franje.
Bibliotheken waren tot nu toe die lieve en aandoenlijke boekwinkels. Ze zetten zich niet alleen in voor het AVRO-publiek, dat elke week weer nieuw leesvoer kwam halen, maar ook voor laaggeletterden en scholieren. Ook voor die doelgroepen, die het juist nodig hadden om even iets meer geholpen te worden.
Het zijn juist dié kwetsbare doelgroepen die in het spel tussen gemeente en Karmac volledig uit het oog raken. Alleen wat electoraal scoort wordt overeind gehouden. Korte termijnpolitiek noemen we dat. De schade die de maatschappij hiermee oploopt, krijgen we in volgende generaties terug.
Overigens worden net als bij de thuiszorg en het openbaar vervoer nieuwe cao’s en andere spelregels geïntroduceerd. Het zijn de bibliotheekmedewerkers die dit gelag betalen. Wat begon als een crisis van bankiers, wordt verhaald op kinderen, laaggeletterden en bibliotheekmedewerkers.
De moed van Karmac
Toch is er nog wel wat moed voor nodig voor wat Karmac doet. Toen niemand meer geloofde in Selexyz stapte Procures in. Als Procures niet in Selexyz was gestapt, was het einde nog sneller nabij geweest en had Polare nooit bestaan. En nu ben ik even gemeen en stel een gewetensvraag: waren er in gemeenten waar nu Karmac opereert nog bibliotheken geweest als Karmac het aanbod niet had gedaan? Of had de politiek dan echt afscheid genomen van de bibliotheek?
Verkoop je kroonjuwelen en lease ze terug
Terug naar de economen. Of gemeenten nu lang met Karmac in zee gaan of kort, Karmac zal er altijd aan verdienen. Karmac verdient aan de exploitatie (gewoon winst) of aan de liquidatie (van gedane investeringen). Een simpele econoom kan je dit model uitleggen. Gemeenten geven met deze stap hun bibliotheekinfrastructuur uit handen en leasen het terug. En daarmee zijn de laatste kroonjuwelen verkocht.
Bedrijven die bedrijven overnemen en die zowel aan hun succes of aan hun ondergang geld verdienen. De hyena’s van deze wereld. Maar je kunt de hyena niet verwijten dat hij aaseter is of dat hij bestaat. Het beste wat wij kunnen doen is zorgen dat er geen aas is.
Karmac is de nieuwe Polare. Elke econoom zal het bevestigen.
Foto: Braska23
