Vijftien

 

Vijftien is ze. Bijzondere leeftijd. Kind-af en in het zicht van volwassenheid. Tussen speels en serieus. Ik vraag haar of ze mij nog even wil helpen met wat foto's. Ik wil nog even wat uittesten. Vindt ze geen probleem. Eigenlijk wel leuk zelfs. 

 

Vijftien. Een leeftijd waarin het leven zich aan jou voorstelt in plaats van andersom. Waarin het leven het initiatief lijkt te nemen en waarin jij probeert dat initiatief weer terug te pakken. En dat dat je dan lukt. Van speels naar serieus. Waarin je hoopt dat die frivoliteit zo veel mogelijk behouden blijft.

 

Dat gaat haar wel lukken. Ook deze dochter heeft samen met een vriendin inmiddels een blog: the everyday elephant. Het begint een familiekwaal te worden. Maar dat het erfelijk is, is natuurlijk wel het laatste wat ze wil horen.

ejtnaJ gaz snee nemiurp negnah?

ejtnaJ gaz snee nemiurp negnah? Heeft meneer Deckers zijn pillen niet geslikt? Leert hij een vreemde Slavische taal? Welnee, niks van dit alles. Het is de zin "Jantje zag eens pruimen hangen", maar dan met alle woorden omgedraaid. Onze dochter Marieke (11) heeft de gewoonte om hele zinnen om te draaien. Het zinnetje "Jantje zag eens pruimen hangen" wordt dan: "ejtnaJ gaz snee nemiurp negnah".

En dat doet Marieke dus uit haar hoofd en zonder erover na te denken. Dat is ooit in een zomervakantie begonnen met een vriendinnetje. Ze wilden een geheimtaal. Een hele vakantie lang hebben ze zo gepraat. En dat is dus wat uit de hand gelopen.

Daarnaast vindt Marieke het leuk om gedichtjes uit haar hoofd te leren. Dat heeft ook wel te maken met het feit dat ons toilet er vol mee hangt. Die twee heeft ze gecombineerd. En dus zegt ze "Jantje zag eens pruimen hangen" maar achterstevoren op. Met de vraag aan papa of hij dat niet op zijn website wil zetten, zodat zoveel mogelijk mensen het kunnen zien.

Alsjeblieft Marieke!

Wat zei je?

Het is vrijdagmiddag. Zes lange vakantieweken zijn bijna voorbij. En Marieke (11) - mijn middelste dochter - begint als tijdverdrijf gedichtjes te maken. Ze snijdt thema's aan als liefde, vriendschap, verdriet en dood. In een middagje schrijft ze zes pareltjes. Bovenstaande light verse is mijn favoriet van die middag en van haar hand. Geniet ervan.

Dames-in-opleiding : deel 2

C:\Users\Mark Deckers\Desktop\Stunts In Een Film

Ik had in mijn vorige blog nog maar net verzucht dat het tijd werd voor een internationale mannendag of Wouter Bos en Camiel Eurlings geven aan meer tijd te besteden aan hun gezin. Dus we blijven nog even bij onze dames-in-opleiding.

Na mijn oudste dochter is het nu de beurt aan Marieke - mijn middelste dochter. Zojuist 11 en afgelopen zondag dus in de finale van Kinderen-voor-Kinderen. Marieke is een vrolijke meid die het leven over het algemeen niet te moeilijk neemt. Met een kwinkslag en een grap kletst ze zich uit moeilijke situaties. Op rommelmarkten speelt ze met haar saxofoon en ghettoblaster een fortuin bij elkaar. Om het vervolgens ook met grootste gemak weer weg te geven of uit te geven aan prullaria.

Een zorgeloos typ dus. En op tijd beginnen aan huiswerk of proefwerken is dan ook niet aan haar besteed. Zo moest ze vrijdag een spreekbeurt houden op school. Met Powerpoint, het liefst interactief en natuurlijk uit je hoofd.

Op woensdag stond er nog geen letter op papier en was er nog niks uitgewerkt. De tijd begon te dringen. Mevrouw D. wordt al wat zenuwachtig en zelfs haar oudste zus begint zich er mee te bemoeien. En dan begint het spel van Marieke: als een volleerd redacteur overlegt ze met mevrouw D. over de opzet, Mirjam wordt aan het werk gezet voor een aantal filmpjes op YouTube. Zelf maakt ze een opzet van het verhaal. Mirjam helpt haar een beetje op weg met Powerpoint.

Donderdagavond om half negen, net voor bedtijd, meldt ze dat het af is. Ze laat het aan mij zien en het verhaal zit er wel in. Losjes uit haar hoofd. De volgende ochtend gaat de presentatie haar soepeltjes af en komt ze met een mooi cijfer thuis. Iedereen heeft zich druk gemaakt of was bezorgd. Iedereen, behalve één: precies Marieke.

Het zou een mooi en vrolijk slot zijn aan dit verhaaltje maar ik laat het toch nog even doorlopen. In deze zelfde week sluiten ze in haar groep 7 een weerbaarheidstraining af. Behalve nee-leren-zeggen zitten in de training ook punten als: wanneer maak je een afspraak met iemand via MSN? Wat doe je met groepsdruk bij pesten? Of wat doe je als die oom zo nodig wil omkleden in hetzelfde badhokje als jij? Ik lees de training en de antwoorden die ze geeft. Ze getuigen bij haar van een evenwichtige reflectie.

Maar stilletjes baal ik dat dit soort cursussen blijkbaar nodig zijn. En het werpt toch een schaduw over het zorgeloze dat kinderen van 11 gewoon verdienen.