Ik maak u deelgenoot van een paar observaties deze week.Observatie 1
Een vriend van ons is leraar op een basisschool. Hij meldde dat het nog met regelmaat voorkomt dat een kind in groep 8 nog geen pc thuis heeft. Als dat geconstateerd wordt, onderneemt de school actie en wordt een aanvraag ingediend bij de Stichting Leergeld. Een stichting die in het leven is geroepen om mensen die een pc of internet-aansluiting niet kunnen betalen te ondersteunen.
Observatie 2
In onze naaste omgeving kennen we meisje uit groep 7. Ze heeft als laatste van de klas nog geen mobieltje. Dat blijkt plotseling een pest-item te worden.
Observatie 3
Mijn schoonmoeder van 71 heeft het afgelopen jaar leren telebankieren, internetshoppen en e-mailen. Afgelopen week kwam een kleinkind logeren. Na afloop belt ze mij of het mogelijk is om haar pc weer te fatsoeneren. O ja, en ze heeft ook al een paar dagen geen internet meer. Dat vindt ze nu toch wel lastig. Uiteindelijk blijkt het een TCP/IP-instelling te zijn die om zeep geholpen is.
Observatie 4
Vorige week klaagde mijn oudste dochter dat de Internetverbinding op zolder er nooit is. Nu hebben wij naast een draadloze router ook nog een draadloze netwerkversterker. Dit om nou net die hoogste verdiepingen te bereiken. Kostte vier uur om het te repareren. Gelukkig heb ik een tijdje in de ICT gewerkt. Ik kon het hele OSI-model door om te vinden waar het zat. Toen ik klaar was dacht ik wel: dit gaat een normaal mens nooit lukken.
En tot slot: in onze keuken hangt de Loesje-kalender. En daarop stond dus afgelopen week bovenstaande tekst. Ik ben het er hardgrondig mee eens.
Hyves kondigde deze maand aan de 9 miljoenste Nederlander te hebben begroet. Dat zijn er dus nog altijd zeven miljoen niet.
Ik zie om mij heen een flink kloof tussen haves en have-nots. En ik zie om mij heen dat dat meer dan voorheen leidt tot sociale uitsluiting.
Mijn vraag aan u
Wie nu nog niet een pc heeft moet zich volgens mij geïsoleerd voelen in onze samenleving. Wie niet goed met een pc om kan gaan verontschuldigt zich daar vaak voor. Er is een enorme sociale druk om digitaal te presteren. Bijna een dwangmatige sociaal-maatschappelijke ontwikkeling. Een ratrace zo u wilt.
Wat mij nou bezig houdt is de volgende vraag: in hoeverre moet iedereen zich inspannen om digitaal een beetje bij te zijn?
Ik ben benieuwd naar jullie gedachten!
