Verdriet kan je op de meest onverwachte momenten overvallen. Soms nog voordat je het zelf beseft. Dan weet je lichaam het al, en volgt je hoofd pas later.
Gisteren rende ik de halve marathon in het Drentse Gieten.
Ik had een drukke week achter de rug en keek ernaar uit om alles eruit te
lopen, om even alleen te zijn met mijn adem en mijn stappen. Ook vorig jaar
stond ik hier aan de start. Toen was mijn moeder er nog.
Als ik naar de start loop, kom ik langs de winkel van
Greving — zo’n typische dorpswinkel met bloemen, doe-het-zelf-artikelen en nog veel
meer. Opeens gaat er een rilling door me heen. Zonder dat ik het wil, zonder
dat ik het tegen kan houden. Mijn lichaam herkent het moment eerder dan mijn
gedachten. In mijn hoofd volgen razendsnel de beelden die erbij horen.
Vorig jaar kocht ik hier mijn laatste Moederdagcadeau. Het werd een grote mand
met margrieten. Ze was er blij mee. Iets wat ik haar nog kon geven.
Rennen is soms een manier om verdriet te dragen. Stap voor
stap. Gisteren liep het met me mee. Stil maar onmiskenbaar. En gek genoeg gaf
het me ook kracht. Alsof het gemis zelf me vooruit duwde.
Na afloop loop ik weer langs Greving.
Ik koop een plantje.
Dit keer voor mezelf.
En toch ook voor haar.
Moederdag.
Dag moeder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten