Oma-voor-de-zekerheid

Geen bibliotheeknieuws, geen grote maatschappelijke thema's en geen staatjes met statistieken of lijstjes. Mijn wereld was even heel klein. U las af en toe al over mijn moeder en leefde met me mee. Inderdaad, haar leven kwam tot stilstand. Mijn moeder gaf haar lichaam aan de wetenschap wat betekent dat haar lichaam al snel na haar overlijden werd overgedragen aan een universitair centrum. Gisteren hielden we een officieel afscheid en een herdenking. Mijn oudste en volwassen dochter, Mirjam, las daar onderstaande  gedicht voor dat ze maakte voor haar oma. 

Dat gedicht - 'spoken word' zo u wilt - deel ik hier graag nog eens. Omdat poëzie zoveel kan doen. Stap ik daarna weer uit mijn kleine bubbel en doe ik weer mee met de grote wereld.

OMA VOOR DE ZEKERHEID

Mirjam Deckers 

Je was, nee stond er altijd

Je stond op, liep, haastte je als we er waren

Of ik iets in mijn koffie had

Maggi in de soep

Of ik nog een biertje ijsstam eitje chocolaatje kippenpoot wilde

Of er genoeg was, voor de zekerheid

Voor als we toch meer zouden willen 

Alles bleef zoals het was

Tot het niet meer bleef, je bang werd voor tekort

Op mijn verjaardag belde je drie keer en stuurde je een kaart

Voor de zekerheid

Omdat je wist welke kant het op ging:

“Ik ga pa achterna”

Toen je huis verkocht was

Vond ik er weckpotten pillen postzegels broodsluiters 

Batterijen sleutels schroevendraaiers stoppen genoeg

Om nog drie levens vol te maken

Bewaard voor het geval dat, je weet niet wat komt

Maar één ding weet je wel – 

Zijn hoed nog op het nachtkastje

Zijn foto op de tafel

Met kerst stak je een handvol kaarsen op in de basiliek

Voor de zekerheid

Je telde de schapen in de stal, knikte goedkeurend

Een mooi aantal, liever te veel dan te weinig 

Toen we vertrokken hief je beide armen op, “dag”

Alsof je klaar was opgetild te worden

Alsof je zeggen kon:

“Ik ga naar Arie”

Een paar weken later

Er is niets meer te geven, niets meer los te laten

De zuster waarschuwt dat we zullen schrikken maar het is een mooi gezicht

Je ligt opgekruld te slapen

Je handen naast je hoofd

Je slaapt zoals je nog nooit hebt gedaan, snakkend 

Je geeft eraan toe, doodmoe

Ik denk dat ik de dood zie zitten op een stoel in de hoek

Kalm, liefdevol vreemd genoeg, maar beslist

Hij knikt, we mogen afscheid nemen, hij wacht wel even

Er is geen haast bij, hij was wat vroeg

Voor de zekerheid

Je hand is koud en rimpelig 

En toch wil ik het vasthouden

Het moment dat je aanstalten maakt, nog niet vertrokken bent

Gewoon, voor het geval dat

Omdat ik hoop dat je voelt, dat je weet 

Nouja, je weet het wel

De dood staat op, langzaam

Slaat de dekens zachtjes op

Kruipt bij je, dieper de slaap in

Tot de bodem is bereikt, hij je op mag vangen

Hij heeft het noorderlicht besteld om je te leiden 

in dat donker zonder naam

En ik wil je vragen hoe het was

Of het moeilijk of misschien wel het beste ooit en of je nog iets nodig hebt 

Gewoon, voor het geval dat

En voor de zekerheid schrijf ik het op

Dan heb ik het maar, voor later

Hoewel: de dood vergeten, dat misschien 

Maar jou? Ik zeg het toch maar, je weet maar nooit

Er is maar één zekerheid: waar je gaat, daar blijft de liefde