De mysterieuze krachten van het bibliotheekwerk : deel 11 : Peter Ribberink

Af en toe haal ik deze rubriek van stal: het gaat dan altijd om collega's die op de achtergrond hard aan het werk zijn voor het bibliotheek. Stil en vaak niet te zien voor de buitenwereld, maar van onschatbare waarde. In die categorie behoort ook zeker Peter Ribberink.

Financiële steun en toeverlaat
Peter is financieel adviseur bij de Rijnbrink Groep en werkt daardoor als controller bij verschillende bibliotheken. Toen ik Hengelo interim-directeur was, ondersteunde hij me daar ook al. En ook nu ik in Deventer zit, is Peter mijn financiële steun en toeverlaat.

En nu hoor ik u denken: een financiële man, wat kan daar nou spannend aan zijn? Laat dat nou toch wel één van de grootste misvattingen van onze sector zijn. Onze sector is ideaal-gedreven en daardoor sturen wij vooral door onze passie voor ons werk in te zetten. Maar geld is evenzeer een middel om je doelen mee te bereiken.

Tijd en geld lijken wel wat op elkaar. Iedereen kent het gevoel wel dat zijn of haar agenda af en toe vol zit met allerlei afspraken die niet de kern raken van waar je naar toe wilt. Je bent wel druk maar niet effectief. Het is dan tijd om je agenda maar eens om te gooien en beter te bewaken.

Toveren met afschrijving, balans en liquiditeit
Nou, dat werk doet Peter dus. Maar niet voor je agenda maar voor je begroting. De passie van Peter is dan ook om begrotingen en financiële processen zo in te richten dat geld die richting ondersteunt. Geen geld naar onderdelen die niet iets bijdragen aan dat doel. Verkopers van onderhoudscontracten, vastgoedhandelaren, verzekeringsmensen, weet hij vakkundig terug te dringen tot het niveau dat nodig is voor onze organisaties. Hij tovert met afschrijving, balans, bestemmingsreserve en liquiditeitsprognoses. Peter heeft met zijn financiële werk menige organisatie behoedt voor een reorganisatie.

De bibliotheken waar Peter voor werkt, lopen met hem weg. Het is een gast die enorm hard werkt, die je op de vreemdste momenten mailt. Zelfs op momenten waarop je eigenlijk hoopte dat hij niet meer zou reageren: vakantie bijvoorbeeld. Iets meer rust in zijn gat, is misschien een vaderlijke opmerking naar hem.

Niet smijten met energie maar wel altijd zijn waar je moet zijn
Hij werkt in Alkmaar, Hengelo en Deventer, houdt kantoor in Nijverdal en heeft een huisje in Sibculo. Zijn vrouw komt uit Minsk en hij heeft een zoon in Hamburg. Als je dat weet, dan weet je dat Peter niet alleen hard werkt maar ook bijzonder effectief zijn leven inricht. Hij smijt niet met zijn energie maar hij weet die zo in te zetten dat hij telkens is waar hij moet zijn.

Peter heeft lang en veel gevoetbald. Het zou me verbazen als hij daar nu ook nog tijd voor vindt. Toch denk ik dat hij als voetballer net zo is, als in alles wat ik hierboven schrijf: 'je hoort hem niet, maar staat telkens wel waar hij moet staat en je vraagt je af hoe hij dat toch doet'. Een spits die doorbreekt van de tegenpartij, wordt tegengehouden en elke bal naar voren is scherp en getuigt van inzicht. En dat energieniveau houdt hij ook nog eens de volle wedstrijd vol, desnoods met verlenging.

Peter Ribberink begint vandaag weer na een welverdiende vakantie. Wat mij betreft hoort hij in de gallerij van mysterieuze krachten van het bibliotheekwerk, de vaak onzichtbare maar onmisbare mensen achter het bibliotheekwerk.

De mysterieuze krachten van het bibliotheekwerk : deel 10 : Willie Verhoef

Vandaag neemt Willie Verhoef afscheid bij de Rijnbrink Groep. Willie was jaren de directiesecretaresse bij de Overijsselse Bibliotheek Dienst en later van de Rijnbrink Groep. Willie heeft gewerkt met Henk Middelveld, Bouke Arends en nu met Tineke van Ham.

En als je praat over stille krachten achter het bibliotheekwerk die ondertussen zorgen dat alles draait wat moet draaien, dan valt Willie zeker in die categorie. En dus verdient ze hier een plaatsje. Want ga er maar aanstaan: het ondersteunen van directeur zoals Henk, Bouke of Tineke is geen kattepis. Niet door de personen maar wel door de aard van het werk. Dit soort directeuren werkt op golven van de turbulentie van politiek, van de bibliotheken en van de branche als geheel. Agenda's wisselen dagelijks, er wordt telkens getrokken aan dit soort personen en mensen als Willie hebben dus een belangrijke rol om dat een beetje in goede banen te leiden.

Oh ja, en begin nooit een discussie over taal met haar. En al zeker niet over de Rijnbrink Groep en of dat niet aan elkaar hoort. Die verlies je altijd.

Willie gaat genieten van haar pensioen. En wie denkt dat ze lekker gaat uitrusten, die heeft het mis. Willie heeft nog grote dromen en daar gaan er vast nog wel en paar van in vervulling. Altijd in voor een goed boek of gesprek, nog altijd reislustig, tot emigrerens toe en vaak op stap met een camera.

In levende lijve gaan we haar zeker missen, maar digitaal kun je haar blog nog volgen of haar foto's zien op Flickr.

Willie, het ga je goed!

De mysterieuze krachten van het Bibliotheekwerk : deel 9 : Stefan Wijnberg

In de rubriek “Mysterieuze krachten” staan we telkens stil bij mensen die op de achtergrond onmisbaar zijn voor het bibliotheekwerk. Stilletjes doen ze hun belangrijke werk.
En ditmaal zetten we Stefan Wijnberg van de Overijsselse Bibliotheek Dienst in het zonnetje. Stefan werkt op de afdeling Promotie & Cultuur en is de drijvende kracht achter bijvoorbeeld het twitteraccount van de Overijsselse Bibliotheken.

Het was ergens vlak voor kerst dat ik een mailtje kreeg van een collega uit een bibliotheek die vond dat hij genoemd moest worden in deze rubriek. Het bleek dat hij in die donkere dagen druk was geweest met de displaykalender. Voor alle outsiders: de displaykalender is een aanbod waarbij je elke periode voor een thema promotiemateriaal krijgt voor het frontaal presenteren van boeken. Ik begrijp dat daar inmiddels bijn 300 vestigingen in Nederland gebruik van maken. Kortom, heel veel bibliothecrarissen werken ongemerkt met materialen van deze stille ster.

En om eerlijk te zijn: hij heeft flink moeten buffelen om al dat werk rond te krijgen. Niemand heeft echter een onvertogen woord van hem gehoord. Grotendeels ook omdat het werk werd uitgevoerd terwijl iedereen op één oor lag.

Een eigenschap die ik zelf erg waardeer in Stefan is dat ik hem altijd optimistisch aantref. Als een vergadering eens wat stroef liep, maakt hij er daarna een aantal grappen over. Geen gezeur en wel een goede lach.

Zijn directe collega's roemen zijn algemene interesse. In elk onderwerp is hij wel geïnteresseerd. Wat overigens wel maakt dat hij aan allerlei internetbronnen zoals Twitter en Facebook ronduit verslaafd is. En daar zie je toch wel zijn achtergrond als journalist. Die eeuwige honger naar nieuws.

Zijn achtergrond als journalist zien we ook terug in de vele teksten die hij redigeert. Als ik het goed begrijp zijn er weinig teksten die hij niet gezien heeft.

Als je alles zo op een rijtje zet, snap je nauwelijks waar hij nog vrije tijd vandaan haalt. Ik heb een zwaar vermoeden dat hij met heel weinig slaap kan leven. Want hij brengt menig uur door in de game Skyrim, ook zo'n leuke tijdvreter. En als ie dat niet doet, zit hij wel naar Fringe te kijken.

Het leven is niet altijd even overzichtelijk maar Stefan lijkt ogenschijnlijk op een hele ontspannen manier mee om te gaan. Een fantastische collega en een prima gast. Wij wensen ons nog heel lang deze collega toe.

De mysterieuze krachten van het bibliotheekwerk : deel 7: Emiel Poortman

De afgelopen week waren nagenoeg alle Overijsselse bibliotheken gesloten. Het bibliotheeksysteem voor de bijna 100 bibliotheekvestigingen werd in één keer vervangen. De overgang van Bicat naar WISE. Deze hele operatie vond plaats onder regie van unitmanager Emiel Poortman. En vandaag gaan we Emiel Poortman maar eens in het zonnetje zetten. En ik ga uitleggen dat Emiel en ik helemaal niks met elkaar gemeen hebben.

De laatste keer dat de Overijsselse bibliotheken dit deden was eind 2001. Toen stapten we over van ALS op Bicat. En naast het systeem kenden we toen ook de overgang op de euro, de vervanging van 200.000 bibliotheekpassen en de invoering van zelfbedieningsapparatuur. Op dat moment had ik de functie die Emiel nu heeft. Ik begon destijds met een afdeling met 7 man en eindigde met 15. Hij begon met 15 en heeft nu rond de 30 ICT-ers aan het werk voor bibliotheken. En daarmee is het één van de grootste ICT-afdelingen voor bibliotheken in Nederland.

Tegenpolen
Emiel is inderdaad één van de stille krachten van het bibliotheekwerk. Een tijdje geleden zat ik samen met Emiel in een teamtraining. De trainer legde uit dat onze teamrollen volledig in elkaars verlengde lagen: wat ik niet heb, heeft Emiel. Wat Emiel niet heeft, heb ik. Daarmee zijn we elkaars tegenpolen. Dat kan twee dingen betekenen: of je hebt constant ruzie, of je vult elkaar perfect aan. We constateerden toen dat dat laatste het geval was.

Emiel staat niet met zijn mening vooraan maar zorgt wel altijd dat alles draait, dat alles betaalbaar blijft en dat alles redelijk begrijpelijk blijft. En wat te denken van al die gesprekken en afspraken met al die ICT-leveranciers. Wie zou dat graag overnemen?

Hard werken en om je heen blijven kijken
Ik ken Emiel als een werkpaard. Hij kan grote hoeveelheden werk verzetten en schrikt niet, terwijl hij al druk is, dat er nog even een stapel bij komt. Wie met een goed voorstel komt, vindt bij Emiel altijd een luisterend oor. Voor vernieuwingen staat hij open maar hij stelt ook altijd nuchtere vragen. Dus niet alleen hard werken met oogkleppen op maar ook om je heen blijven kijken.

En laten we wel wezen. Werken voor ICT is niet altijd een dankbare taak. Als het werkt hoor je niemand, als het stuk is, zitten we in de hoogste boom. Inmiddels is WISE in Overijssel in de lucht. Het meeste werkt en natuurlijk gaan er ook nog dingen mis. En je kunt geen oordeel vellen over een nieuw systeem na een paar dagen. De komende tijd zal dus uitwijzen hoe goed alles is gegaan.

Natuurlijk Emiel, het is een teamprestatie...
Emiel zal zeggen dat het onterecht is dat hij hier wordt geroemd. Hij zal zeggen dat dit een prestatie is van al die Overijsselse bibliotheken en van het hele ICT-team. Natuurlijk Emiel. Helemaal gelijk in. Zeggen wij dat het ook heel erg ligt aan Emiel.

Voor mij is Emiel dus een zeer gewaardeerde collega. En ik weet dat hij dat voor heel veel collega’s en bibliotheken ook is. Maar ook een collega die het tegenbeeld van me is. Waar hij houdt van Formule 1, trek ik nog een keer mijn hardloopschoenen aan. En waar hij graag knuffelt met zijn honden, daar staat bij mij het zweet onder de oksels.

Het is maar goed dat er Emiels zijn.

De stille krachten van het bibliotheekwerk :deel 6 : Marcel Mentink

Oh, oh, oh. Het is al ruim een jaar geleden dat ik een mysterieuze kracht tevoorschijn toverde. In deze rubriek zet ik mensen in het zonnetje die zo vaak op de achtergrond blijven. Stille krachten die essentieel zijn voor het goede werk in bibliotheken.

Maar deze mysterieuze kracht zat al lang in mijn pen. Het wachten was op het moment. Het gaat om Marcel Mentink, projectleider voor Biebsearch en werkzaam bij de Overijsselse Bibliotheek Dienst. Binnen die functie neemt hij vooral alle technische aspecten van Biebsearch op zich: zoekmachines, koppelingen met Kennisnet en het inlezen van allerlei leerlingenbestanden.

Het grote talent van Marcel is technische nieuwsgierighied. Marcel kan er niet tegen als hij niet begrijpt hoe iets werkt. Hij zal en moet weten hoe iets in elkaar steekt en puzzelt net zolang tot hij heeft wat hij wil hebben. Ik sta er versteld van met hoeveel energie hij telkens weer een portaal voor een school gereed maakt, elke keer weer uitzoekt hoe het zit voor een school en ervoor zorgt dat alles van zo'n school weer netjes aansluit op alles van de bijbehorende bibliotheken.

De afgelopen weken legde hij de laatste hand aan een testkoppeling met een nieuwe indexlaag van de ROC Landstede. Een indexlaag waarbij twee achterliggende elektronische leeromgevingen gekoppeld werden met de zoekmachine Aquabrowser. Hij heeft mij laten zien hoe het werkt. En ik neem mijn petje daar heel diep voor af. Want ik weet hoe weerbarstig deze materie is. Werkende koppelingen met zoveel ICT-systemen van meerder eigenaren, dat is een groot compliment waard.

In zijn vrije tijd is Marcel druk met allerlei geschiedenis. Hij heeft net met veel inzet meegewerkt aan een boek over de geschiedenis van melkfabriek de Eendracht. Verder fotografeert hij graag en dus is het ook moeilijk om een goede foto van hem te krijgen. Hij maakt ze altijd voor ons.

Wat sommige mensen niet weten is dat hij vroeger leraar Engels was. Ach ja, ieder zijn jeugdzonde. En hij heeft daarna zijn sporen verdiend in de bibliotheekautomatisering.

Het afgelopen jaar moet een bijzonder jaar voor hem zijn geweest. Hij heeft veel meegemaakt. Maar bovenal denk ik dat hij zich op zijn huidige plek als een vis in het water voelt. Blijf hier nog rustig even rondzwemmen!

Foto: Annemarie van Essen

De mysterieuze krachten van het bibliotheekwerk : deel 5 : Stephan de Vilder

In de mysterieuze krachten van het bibliotheekwerk doen we veelal een beroep op mensen die niet op de voorgrond treden of altijd met hun mond vooraan staan. Na het positieve nieuws over Zwolle-Zuid is het goed om even stil te staan bij de stille krachten op de achtergrond.

 

'Succes kent vele vaders', zegt het spreekwoord. En zo gaat het ook bij de winkelformule in Overijssel. Natuurijk, zonder Van Spaendonck en Jos de Vries had het concept er niet gestaan. Zonder Tineke van Ham als ondernemende directeur of Ineke van Oort als projectleider en Marianne Verstraete als teamleider van Zwolle-Zuid was het ook niet gelukt. En dan vergeet ik absoluut nog een hele reeks mensen die hebben geholpen.

Ik weet dat er echter maar één echte vader is van dit verhaal. En dat is Stephan de Vilder. Stephan is een collega-progammamanager en hij gaat over de winkels. Hij trekt al een paar jaar aan het concept. Zozeer zelfs dat hij zijn plek bij de VOB inruilde voor een plek om het echt uit te proberen in de praktijk. Hij heeft het aangedurfd om er veel geld in te investeren. Zorgvuldig heeft hij allerlei mensen en partijen en mensen om zich heen verzameld.

Maar bovenal: hij heeft het concept vastgehouden en bewaakt. Iedereen die ook maar iets wilde marchanderen met het concept kon steevast rekenen op een stevige discussie. En ik moet zeggen dat ik weinig mensen ken waar ik zo stevig mee heb gediscussieerd als Stephan. Zo stevig dat we wel eens met deuren smeten of even een afkoeling moesten zoeken. Tegelijkertijd hield hij zich ook op de hoogte van alles wat zijn andere collega's deden en wist hij altijd iets te noemen waar wij rekening mee moesten houden om zijn lijn niet te doorkruisen. Soms tot wanhoop van ons team.

Door de tijd heen ben ik pas gaan zien hoe ongelofelijk waardevol al die opmerkingen zijn en hoe hij er daardoor voor zorgt dat een innovatieprogramma consistent blijft. Daardoor is het meer dan een aantal losse projecten. Zijn kracht ligt in het stevig vasthouden van een ingezette lijn. Krachten die je bij de uitvoering van een ambitieus programma beide nodig hebt. Mijn kracht ligt meer in het af en toe maar wat diplomatiek laveren tussen de partijen door.

Hoewel Stephan niet altijd op de achtergrond treedt, is het ook niet iemand die zich opdringt of altijd vooraan staat.

Tot slot is Stephan een sociale collega. Want als de discussie wel eens erg fel was, kwam hij er de volgende dag altijd even op terug. Even checken of alles nog heel was.

Bij al dat positieve blijft er slecht één onhebbelijkheid over: hij loopt een kwartier sneller op de halve marathon dan ik. Dus als we echt ruzie krijgen, weet ik dat hij me altijd inhaalt. Ik pas wel mooi op met wat ik zeg....

Op de foto boven: Facebookprofiel van Stephan