Engel...

‘Ik heb vleugels gevonden’. Dat is wat ze zei. Het was ergens rond carnaval. In de trein. Een feestganger had ze afgedaan. Ze hadden hun nut gehad. Het feest was voorbij. Ze vond ze te mooi om ze te laten liggen. En wie weet wat je nog aan vleugels had. Toch?

Enkele dagen geleden ruimde ze haar kamer op. ‘Ik denk dat ik ze toch maar weg doe’, zei ze. Ze gingen nog één keer hun nut bewijzen. In het bos. Nog één keer kreeg ze vleugels. En ik evenzeer. Zij voor de camera en ik erachter. Soms ga je weer een drempel over, of nog één, of nog één 

Engelen. Wees lief voor ze. Zo lang ze er zijn. Voor je het weet, zijn ze hun vleugels kwijt. En blijken ze toch gevlogen.

Voor de liefhebbers: er is ook nog een ingetogen zwart-wit-set.